nasrsalamat

بواسیر خونی زمانی رخ می‌دهد که عروق ملتهب و دچار تورم هموروئیدی پاره شوند. در واقع بواسیر خونی نوع شدیدتری از بواسیر است و زمانی به وجود می‌آید که عروق ملتهب شده و دچار تورم بر اثر فشار بیش از حد پاره شوند. این عارضه در بسیاری از افراد می‌تواند رخ دهد و شاید باعث ترس فراوانی در افراد شود. برای جلوگیری از ابتلا به بواسیر خونی کنترل بیماری هموروئید در مراحل اولیه بسیار اهمیت دارد. زمانی که فرد با بواسیر خونی مواجه می‌شود باید سریع و فوری درمان گردد؛ زیرا این عارضه خبر از تشدید بیماری می‌دهد. اگر از بواسیر خونی رنج می‌برید با مقاله امروز همراه شوید تا نکات بسیار مهمی را در مورد بواسیر خونی و نحوه درمان آن با شما در میان بگذاریم.

آشنایی با بواسیر خونی

هموروئید چیست؟
بر اثر بیماری هموروئید یا بواسیر عروق ناحیه مقعد یا انتهای راست‌روده دچار کشش و التهاب می‌شوند. این بیماری ممکن است در انتهای راست روده تشکیل شود که به بواسیر داخلی شهرت دارد و یا در ناحیه مقعد شکل بگیرد که در این صورت بواسیر خارجی نامیده میشود.

بواسیر خونی چیست؟
افرادی که به بیماری هموروئید یا بواسیر مبتلا می‌شوند ممکن است دچار وضعیتی به نام بواسیر خونی شوند. زمانی که عروق ناحیه مقعد یا انتهای راست روده دچار التهاب یا کشش شوند، هرگونه فشار و یا کشش بر روی آنها می‌تواند باعث پاره شدن رگ‌ها و بواسیر خونی شود. در واقع بواسیر خونی شکل شدیدتری از بواسیر است و درصورتی‌که خونریزی آن بیش از حد باشد می‌تواند خطراتی را برای فرد ایجاد کند. به طور معمول بواسیر داخلی، خارجی و ترومبوز همگی می‌توانند به یک بواسیر خونی تبدیل شوند؛ به همین دلیل توصیه می‌شود تا در زمان مشاهده علائم بواسیر هرچه سریع‌تر به دکتر بواسیر مراجعه کنید و درمان این بیماری آغاز شود تا بیماری به مرحله شدیدیا بواسیر خونی نینجامد.

بواسیر خونی

علائم بواسیر خونی چیست؟
همان‌طور که نام این بیماری نشان می‌دهد بارزترین نشانه آن خونریزی از مقعد است که به طور معمول رنگ آن روشن می‌باشد و فرد آن را در هنگام اجابت مزاج و یا پس از تمیزکردن ناحیه مقعد با دستمال، می‌تواند مشاهده کند.
از دیگر علائم بواسیر خونی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

احساس سوزش و خارش
احساس درد در هنگام اجابت مزاج
التهاب و تورم در ناحیه مقعدی
احساس دفع ناکامل مدفوع
وجود زائده‌های گوشتی بیرون‌زده از مقعد
خروج ترشحات مخاطی از ناحیه مقعد
علائم و نشانه‌های بواسیر خونی

انواع بواسیر خونی
بواسیر خونی با توجه به نوع هموروئید می‌تواند به دو نوع زیر تقسیم شود:

بواسیر خونی داخلی
بر اثر هموروئید داخلی، عروق ناحیه داخلی مقعد و یا رکتوم دچار تورم و التهاب می‌شوند. بواسیر داخلی به ۴ درجه تقسیم می‌شود. در درجه اول آن زائده هموروئیدی به وجود آمده؛ اما به خارج از مقعد هدایت نشده است. هرچه درجات این بواسیر بالاتر می‌رود زائده هموروئیدی از مقعد بیشتر خارج می‌شود و در نهایت به داخل مقعد باز نمی‌گردد. بر اثر کشیدگی و پارگی رگ‌ها در این وضعیت، بواسیر خونی داخلی رخ می‌دهد.

بواسیر خونی (هموروئید) داخلی

بواسیر خونی خارجی
زمانی که عروق اطراف دهانه مقعد دچار تورم و کشیدگی شوند هموروئید خارجی رخ می‌دهد. اگر این عروق در حین فشار ناشی از مدفوع و یا فشارهای دیگر دچار پارگی شوند بواسیر خونی خارجی رخ‌داده است.

بواسیر خونی ترومبوز
هر دو نوع بواسیر داخلی و خارجی می‌توانند تبدیل به بواسیر ترومبوز شوند. در این وضعیت خون در رگ لخته می‌شود و این مسئله درد، تورم و خونریزی را به همراه خواهد داشت. به طور معمول خون ناشی از بواسیر ترومبوز به رنگ روشن است.

روش‌های درمان بواسیر
برای درمان بواسیر می‌توانید با تجویز پزشک متخصص از روش‌های متفاوتی اقدام کنید که هر یک از این روش‌ها معایب و مزایای خود را دارد که در ادامه به توضیح آن می‌پردازیم.

درمان بواسیر خونی چگونه انجام می‌شود؟
زمانی که بواسیر دچار خونریزی می‌شود در واقع به درمان جدی‌تری نیاز دارد. به دلیل ازدست‌دادن خون در هنگام بواسیر خونی باید هرچه سریع‌تر برای درمان اقدام گردد تا فرد دچار عوارضی همچون کم‌خونی نشود. اگر چند روز است که دچار خونریزی از ناحیه مقعد شده‌اید و پیش از آن به بواسیر مبتلا بوده‌اید باید هرچه سریع‌تر به پزشک مراجعه کنید.
برای درمان بواسیر خونی روش‌های مختلفی وجود دارد که در ادامه به آنها اشاره می‌کنیم:

درمان با رابربند
یکی از روش‌های درمان بواسیر خونی استفاده از باند لاستیکی یا رابربند است. استفاده از این روش به شکل سریع خونریزی را قطع می‌کند و پس از حدود یک هفته توده بواسیری خشک شده و از بین می‌رود. ممکن است در صورت استفاده از این روش، بیماری پس از چند سال مجدداً عود کند و بیمار به درمان مجدد نیاز داشته باشد.

درمان هموروئید خونی با رابربند

روش جراحی
به روش جراحی هموروئید، «هموروئیدکتومی» نیز می‌گویند که از طریق آن توده بواسیر با تیغ جراحی برداشته می‌شود. برای انجام این عمل از بیهوشی کامل یا بی‌حسی موضعی استفاده می‌شود. پس از آن در اطراف بافت بواسیر برش‌هایی زده می‌شود و رگ‌های متورم داخل هموروئید گره می‌خورند تا خونریزی قطع شده و توده برداشته شود. سپس ناحیه‌ای که مورد جراحی قرار گرفته بخیه زده می‌شود و یا به همان صورت باقی می‌ماند و با گاز استریل بسته می‌شود. پس از انجام جراحی لازم است تا بیمار در بیمارستان تحت‌نظر باشد و پس از پایداری وضعیتش می‌تواند به خانه بازگردد. این روش بیشتر مناسب بواسیر داخلی درجه 3 و ۴ و بواسیر خارجی بسیار شدید است که با خونریزی همراه باشد. روش جراحی به دو نوع باز و بسته انجام می‌شود.

برای دریافت مشاوره و درمان هموروئید با لیزر با شماره ۰۲۱۲۲۴۲۵۰۵۴ تماس بگیرید.

لیزر بواسیر خونی
یکی از روش‌های بسیار پرطرف‌دار که امروزه توسط پزشکان توصیه می‌شود و بیماران نیز بسیار از آن استقبال می‌کنند درمان بواسیر خونی با روش لیزر است. در روش لیزر بواسیر خونی، عمل هموروئید به‌وسیله لیزر در کمتر از 1۵ تا 30 دقیقه و بدون درد و خونریزی انجام می‌شود. بیمار پس از انجام لیزر نیاز به بستری ندارد و می‌تواند به خانه بازگردد.

مزیت‌های این روش به شرح زیر است:
مؤثرتر بودن روش درمان
کاهش آسیب به بافت‌های اطراف هموروئید
بهبود سریع‌تر موضع
عدم نیاز به بیهوشی کامل
کاهش درصد احتمال بازگشت بیماری
درمان بواسیر (هموروئید) خونی با لیزر

آیا بواسیر خونی خطراتی در پی دارد؟
خونریزی در هر ناحیه‌ای از بدن می‌تواند برای فرد خطرناک باشد؛ زیرا باعث کم‌خونی و مشکلات دیگری نظیر ضعف، سرگیجه و... می‌شود. همچنین خونریزی نشان می‌دهد که بافت آسیب‌دیده در وضعیت وخیمی قرار دارد و به همین دلیل باید هرچه سریع‌تر برای درمان آن اقدام کرد. در مورد بواسیر نیز این مسئله صدق می‌کند. بواسیر خونی نشان می‌دهد که بواسیر شما عود کرده است و نیاز به درمان فوری دارد.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر علائم زیر را دارید هرچه سریع‌تر برای درمان بواسیر به پزشک متخصص بواسیر مراجعه کنید:

برای اولین‌بار است که دچار خونریزی از ناحیه رکتوم شده‌اید.
خونریزی رکتال شما به درمان‌های خانگی یا دارویی موجود پاسخ نمی‌دهد.
دچار علائم دیگر هموروئید مانند خارش، فشار، درد و سوزش هستید.
علائم هموروئید شما با علائم دیگری همچون کاهش وزن، دردهای شکمی، تب و تغییر عادات روده همراه است.
مراجعه به پزشک برای درمان بواسیر خونی

مراقبت‌های پس از درمان بواسیر خونی
پس از اینکه بواسیر خونی خود را با روش‌های نظیر جراحی و یا لیزر درمان کردید باید مراقبت‌های زیر را در دستور کار خود قرار دهید تا از بروز مجدد این بیماری جلوگیری کرده باشید:

داشتن یک رژیم اصولی و سرشار از فیبر
افزایش فعالیت بدنی
رعایت بهداشت ناحیه مقعد
مصرف آب کافی
پرهیز از نشستن‌های طولانی‌مدت در توالت
استفاده از حمام سیتز
قرار دادن کمپرس سرد بر روی مقعد
مراقبت‌های پس از درمان بواسیر (هموروئید) خونی

آیا درمان‌های دارویی و خانگی بر درمان بواسیر خونی اثرگذارند؟
متأسفانه، باید گفت درمان‌های خانگی و دارویی نمی‌توانند بیماری بواسیر را درمان کنند؛ اما ممکن است بتوانند علائم بواسیر را تا حدی التیام بخشند و کاهش دهند.
برخی از داروهایی که در این مواقع ممکن است تجویز شوند به شرح زیر هستند:

آنتی هموروئیدها
آنتی‌بیوتیک‌ها
داروهای ملین
داروهای مسکن
درمان‌های خانگی همچون تغییر رژیم غذایی، فعالیت بیشتر در طول روز، مصرف آب بیشتر، حمام سیتز و یا استفاده از کمپرس سرد نیز تنها به تسکین علائم کمک می‌کنند و نقشی در درمان بیماری ندارند.

آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان بواسیر خونی

کلام پایانی
بواسیر خونی در واقع به بواسیری گفته می‌شود که شدت یافته و در اثر آن رگ‌های دچار کشش و التهاب دچار پارگی می‌شوند و خونریزی را به همراه دارند. یکی از مهم‌ترین علل ایجاد بواسیر خونی یبوست مداوم و مزمن است که به دلیل فشار مدفوع خشک در هنگام عبور از دریچه مقعد باعث پارگی رگ‌های هموروئیدی می‌شود.
واضح‌ترین نشانه بواسیر خونی، خونریزی از ناحیه مقعد است و دیگر علائم آن همچون علائم بواسیر معمولی هستند. زمانی که بواسیر خونی می‌شود نشان می‌دهد که به درمان فوری نیاز دارد؛ زیرا بیماری به مرحله شدید خود رسیده است؛ بنابراین باید پس از مشاهده علائم این بیماری هرچه سریع‌تر برای درمان اقدام گردد. درمان بواسیر خونی با استفاده از جراحی و لیزر بواسیر امکان‌پذیر است و به طور معمول درمان‌های خانگی و دارویی تنها می‌توانند در تسکین علائم مؤثر باشند؛ اما نقشی در درمان بیماری ایفا نمی‌کنند.

منابع: 

https://www.healthline.com/health/bleeding-hemorrhoid

https://www.medicalnewstoday.com/articles/326040

https://darmanfori.com/blog/hemorrhoids/P32-causes-and-symptoms-hemorrhoids.html

شقاق مقعدی شایع است و معمولا در کودکان پیش دبستانی رخ می‌دهد. شقاق مقعدی در اثر عبور مدفوع سفت ایجاد می‌شود که باعث پاره شدن پوشش ظریف مقعد می‌شود. پارگی به این معنی است که اجابت مزاج بسیار دردناک می‌شود که کودک ممکن است جیغ بزند و شاید خون روی مدفوع یا دستمال توالت دیده شود. برای شکستن این چرخه، نرم کردن مدفوع و اطمینان از منظم بودن اجابت مزاج بسیار مهم است. مدفوع نرم و منظم معمولاً باعث بهبودی شقاق می‌شود. بنابراین بسیار مهم است که درمان متوقف نشود، بلکه به تدریج ادامه پیدا کنید. در این بررسی به طور کامل در مورد درمان و علائم شقاق در کودکان صحبت می‌کنیم.

در مورد شقاق مقعدی بیشتر بدانیم
شقاق مقعدی پارگی یا ترک در مقعد است. شقاق ناشی از کشیده شدن مخاط مقعد بیش از ظرفیت طبیعی آن است. هنگامی که پارگی رخ می‌دهد، منجر به آسیب مکرر می‌شود. عضله اسفنکتر داخلی که در زیر پارگی قرار دارد، دچار اسپاسم می‌شود. این باعث درد شدید می‌گردد. اسپاسم همچنین لبه‌های شکاف را از هم جدا می‌کند و بهبود زخم را دشوار می‌سازد. سپس اسپاسم منجر به پارگی بیشتر مخاط در طول حرکات روده می‌شود. این چرخه منجر به ایجاد شقاق مزمن مقعدی در حدود 40 درصد از بیماران می‌شود.

شقاق حاد مقعدی معمولاً طی شش هفته با درمان محافظه کارانه بهبود می‌یابد. برخی از آنها با درمان یبوست ناپدید می‌شوند. شقاق مقعدی که شش هفته یا بیشتر طول می‌کشد، شقاق مقعدی مزمن نامیده می‌شود. اینها در درمان محافظه کارانه شکست می‌خورند و به یک رویکرد تهاجمی‌تر و جراحی نیاز دارند. گاهی اوقات شقاق با هموروئید اشتباه گرفته می‌شود. هموروئید رگ‌های خونی ملتهب در داخل یا خارج از مقعد است. هم شقاق و هم بواسیر اغلب از دفع مدفوع سفت به وجود می‌آیند.

کودکانی که شقاق مقعدی دارند اغلب یبوست دارند. یبوست جایی است که کودک کمتر از حد معمول مدفوع می‌کند، به طوری که قسمت پایینی روده پر از مدفوع و بیش از حد کشیده می‌شود. این امر می‌تواند برای کودک در دانستن زمان اجابت مزاج مشکل ایجاد کند و می‌تواند منجر به نشتی مدفوع از بدن و در نتیجه کثیفی شود. مدفوع نیز ممکن است سفت باشد.

علائم شقاق مقعد در کودکان
علائم شقاق مقعدی می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

درد در حین و بعد از اجابت مزاج
پارگی یا بریدگی قابل مشاهده در مقعد
خونریزی قرمز روشن در طول یا بعد از اجابت مزاج
درد بعد از اجابت مزاج در کودکان یکی از علائم شقاق مقعدی می باشد

علل شقاق در کودکان
عوامل خاصی خطر شقاق مقعدی را افزایش می‌دهند که عبارتند از:

یبوست همراه با زور زدن برای دفع مدفوع سفت
خوردن یک رژیم غذایی کم فیبر
اسهال شدید
هرگونه بیماری التهابی در ناحیه مقعد
شقاق مقعدی همچنین ممکن است ناشی از بیماری التهابی روده، جراحی یا سایر درمان‌های پزشکی باشد که بر حرکات روده یا مقعد تأثیر می‌گذارند.

فست فود یکی از علل شقاق مقعدی

تشخیص شقاق در کودکان
متخصص مشکل کودک شما بر اساس موارد زیر تشخیص می‌دهد:

سابقه سلامتی کودک
شرح علائم
معاینه رکتوم
از آنجایی که سایر بیماری‌ها می‌توانند علائمی شبیه به شقاق مقعدی ایجاد کنند، پزشک کودک شما نیز ممکن است آزمایش‌هایی را برای یافتن وجود خون در مدفوع تجویز کند.

تشخیص شقاق مقعدی کودک توسط پزشک

عوارض شقاق در کودکان
عوارض مشاهده شده با شقاق مقعدی عبارتند از:

درد و ناراحتی
کاهش کیفیت زندگی
مشکل در اجابت مزاج، به خصوص به این دلیل که بسیاری از افراد به دلیل درد و ناراحتی ناشی از دستشویی از رفتن به دستشویی اجتناب می‌کنند.
حرکات روده و گاز کنترل نشده
برای دریافت مشاوره و درمان شقاق با لیزر با شماره ۰۲۱۲۲۴۲۵۰۵۴ تماس بگیرید.

رو‌ش‌های درمان شقاق کودکان
هدف از درمان این است که مطمئن شوید که مدفوع نرم به طور منظم با حداقل فشار دفع می‌شود. اجابت مزاج راحت را می‌توان به طرق زیر انجام داد:
1. اطمینان از مصرف مایعات خوب
2. رژیم غذایی متعادل حاوی مقدار زیادی میوه
3. استفاده از ملین‌ها
درمان شقاق مقعدی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تغییر رژیم غذایی کودک برای افزایش فیبر و آب برای کمک به تنظیم حرکات روده او و کاهش اسهال و یبوست. درباره افزودن فیبر به رژیم غذایی فرزندتان بیشتر بدانید.
حمام آب گرم تا 20 دقیقه در روز
مصرف نرم کننده‌های مدفوع مانند مکمل‌های فیبر
مصرف داروهایی مانند نیترات‌ها یا مسدود کننده‌های کلسیم
انجام جراحی مانند اسفنکترکتومی داخلی جانبی یا لیزر شقاق (جراحی فشار داخل مقعد را آزاد می‌کند و اجازه می‌دهد تا خون بیشتری در این ناحیه جریان پیدا کند تا بافت‌ها بهبود یابند و محافظت شوند)
به نقل از سایت choc.org:

Treatments for child's anal fissures may include:
Changing your child's diet to increase fiber and water to help regulate his or her bowel movements and reduce both diarrhea and constipation.
Taking warm baths for up to 20 minutes a day
Taking stool softeners, such as fiber supplements, as needed
Taking medications, such as nitrates or calcium blockers

درمان‌های شقاق مقعدی در کودکان ممکن است شامل موارد زیر باشد:
تغییر رژیم غذایی کودک: افزایش فیبر و آب در رژیم غذایی کودک می‌تواند به تنظیم حرکات روده و کاهش اسهال و یبوست کمک کند.
حمام آب گرم: گرفتن حمام آب گرم تا ۲۰ دقیقه در روز.
مصرف نرم‌کننده‌های مدفوع: مانند مکمل‌های فیبر، در صورت نیاز.
مصرف داروها: مانند نیترات‌ها یا مسدودکننده‌های کلسیم.

درمان شقاق مقعدی کودکان

درمان شقاق کودکان در خانه
دکتر در بیشتر موارد از درمان های خانگی و دارویی استفاده می‌کند. این درمان‌ها به شرح زیر هستند:

موویکل
موویکل رایج‌ترین ملین است که برای استفاده در کودکان توصیه می‌شود. موویکل برای بزرگسالان نیز موجود است و در حالی که این نسخه ممکن است در برخی از نوجوانان استفاده شود، ضروری است که فقط موویکل کودکان (موسوم به موویکل اطفال) به کودکان داده شود. این بدان معناست که با جذب آب به نرم شدن مدفوع کمک می‌کند.

موویکل را می‌توان در درازمدت به عنوان دوز نگهدارنده (یعنی یک دوز معمولی که هر روز داده می‌شود) یا در کوتاه مدت برای رفع یبوست با افزایش دوز تجویز کرد. تیم متخصص شما به شما توصیه می‌کند که چه دوزهایی را به کودک خود بدهید. موویکل به صورت پودر در یک کیسه عرضه می‌شود. پودر باید قبل از مصرف با نوشیدنی مخلوط شود.

لاکتولوز
لاکتولوز یک قند اصلاح شده است. لاکتولوز جذب نمی‌شود، اما در عوض از معده و روده کوچک عبور کرده و به روده بزرگ (کولون) می‌رود. لاکتولوز آب را به روده بزرگ می‌کشد و مدفوع را نرم می‌کند. با این حال، لاکتولوز باید در فواصل منظم در طول روز (معمولاً دو یا سه بار در روز) همراه با غذا داده شود.

سنوکوت
ماده فعال موجود در سنوکوت مشابه مواد موجود در آلو و انجیر است. سنوکوت متفاوت از لاکتولوز عمل می‌کند. سنوکوت به جای نرم کردن مدفوع، روده را منقبض می‌کند و مدفوع را به سمت جلو می‌برد. این معمولاً شش تا ده ساعت پس از مصرف سنوکوت اتفاق می‌افتد، بنابراین، اگر به کودک شما قبل از خواب سنوکوت داده شود، معمولاً بعد از صبحانه مدفوع می‌کند.

مصرف زیادی ملین‌ها عوارض زیر را دارد:

1-مصرف بیش از حد ملین می‌تواند باعث اسهال شود.
2-لاکتولوز بسیار شیرین است، بنابراین باید مراقب تمیز کردن دندان‌های کودک خود باشید. لاکتولوز می‌تواند باعث باد شود که می‌تواند ناراحت کننده باشد.
3-در هنگام مصرف سنوکوت ممکن است گرفتگی معده (کولیک) ناشی از انقباض روده و فشار دادن مدفوع به سمت جلو باشد. (با این حال، یبوست نیز می‌تواند باعث گرفتگی معده شود).
4-بیشتر ملین‌ها را می‌توان حتی زمانی که کودک شما داروهای دیگری مصرف می‌کند نیز تجویز کرد، اما مهم است که اگر کودک شما داروهای دیگری مصرف می‌کند، به پرستار یا پزشک خود اطلاع دهید.

درمان خانگی فیشر مقعدی کودکان

درمان شقاق کودکان با دارو
درمان یبوست با ملین‌ها با درمان سایر بیماری‌ها با داروهایی مانند آنتی بیوتیک بسیار متفاوت است. آنتی‌بیوتیک‌ها باید با دوز دقیق، در زمان‌های مشخص و برای تعداد روز مشخص داده شوند. در مقابل، هر کودکی به دوز متفاوتی از ملین نیاز دارد. دوز صحیح برای کودک دوزی است که مدفوع نرم و منظمی تولید کند. ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد تا دوز صحیح برای هر کودک مشخص شود.

نکات مهم در درمان شقاق در کودکان
اگر کودک شما شقاق مقعدی دارد، برای جلوگیری از بدتر شدن عارضه و جلوگیری از عود، اقدامات احتیاطی زیر را انجام دهید:

تمام داروهای تجویز شده توسط دکتر را به کودک خود بدهید.
مطمئن شوید که کودک شما مقدار توصیه شده فیبر را در رژیم غذایی خود دریافت می‌کند. درباره افزودن فیبر به رژیم غذایی فرزندتان بیشتر بدانید.
کودک را تشویق کنید تا آب کافی بنوشد تا هیدراته بماند. درباره هیدراتاسیون مناسب بیشتر بدانید.
به کودک کمک کنید تا عادت دفعی معمول خود را حفظ کند. تیم مراقبت‌های بهداشتی فرزندتان می‌تواند به شما کمک کند تا استراتژی‌هایی را برای قرار دادن فرزندتان در مسیر درست ایجاد کنید.
از دادن غذاهای تند به کودک خودداری کنید، زیرا ممکن است علائم را بدتر کنند.
اگر متوجه خون در مدفوع کودک خود شدید یا اگر حرکات روده او آنقدر دردناک است که از دستشویی رفتن اجتناب می‌کند، با پزشک شقاق خود تماس بگیرید.
نوشیدن آب یکی از روش های درمان شقاق مقعدی کودکان است.

کلام آخر
یبوست در کودکان شایع است و می‌تواند به انواع مشکلات سلامتی از عفونت ادراری گرفته تا شقاق مقعدی کمک کند. اکثر والدین از این که متوجه می‌شوند حتی کودکانی که اجابت مزاج منظم دارند، هنوز هم ممکن است یبوست داشته باشند، شگفت زده می‌شوند. کودک خود را به نوشیدن مایعات فراوان و خوردن میوه و سبزیجات تشویق کنید. پس از دادن ملین (به ویژه لاکتولوز) برای جلوگیری از پوسیدگی دندان‌ها را مسواک بزنید. دوز صحیح ملین زمانی داده می‌شود که کودک شما مدفوع نرمی تولید می‌کند. قبل از اینکه سعی کنید به تدریج آن را کاهش دهید، حداقل یک ماه به دادن دوز صحیح ادامه دهید.

منابع: 

https://www.cuh.nhs.uk/patient-information/anal-fissures-in-children/

https://www.choc.org/programs-services/gastroenterology/constipation/anal-fissures/

https://darmanfori.com/blog/fissure/P35-what-is-an-anal-fissure.html

فیستول مقعدی معمولاً در اثر جراحت یا عود کردن ایجاد می‌شود، همچنین ممکن است پس از عفونت منجر به التهاب شدید شود. شرایط التهابی روده مانند بیماری کرون و کولیت اولسراتیو نمونه‌هایی از شرایطی هستند که منجر به تشکیل فیستول می‌شوند. انواع مختلفی از فیستول مانند فیستول مقعدی یا فیستول رکتوواژینال وجود دارد، به‌علاوه برخی از فیستول‌ها به عمد توسط جراحان بین شریان و ورید ایجاد می‌شوند، مثلاً اگر فردی نیاز به همودیالیز داشته باشد. با این حال، عدم درمان به موقع فیستول مقعدی می‌تواند عوارض و خطرات بسیاری داشته باشد که در این بررسی در مورد آنها صحبت می‌کنیم.

معرفی فیستول مقعدی
فیستول مقعدی یک ارتباط مستقیم بین شریان و ورید است. دو نوع مختلف رگ خونی اغلب مسیرهای متفاوتی را طی می کنند. فیستول یک اتصال غیر طبیعی بین دو قسمت بدن مانند یک اندام، رگ خونی یا ساختار دیگر است.

پیامدهای فیستول مقعدی درمان نشده
نقص در روده تولید شده توسط فیستول می‌تواند منجر به نشت باکتری به داخل شکم شود که در نهایت منجر به تجمع چرک خواهد شد. این مشکل اغلب به عنوان سپسیس شکمی نامیده می‌شود. در صورت مشکوک بودن، دکتر فیستول از تصویربرداری مانند سی تی اسکن برای دیدن محل جمع آوری استفاده می‌کند. این مجموعه باید با استفاده از یک لوله کوچک تخلیه شده و با آنتی بیوتیک درمان شود. البته نقش اصلی روده جذب مواد مغذی از غذا و مایعات است.

اگر ارتباطی بین روده و پوست وجود داشته باشد، زمان کمتری برای جذب مواد مغذی وجود دارد و برخی از مواد مغذی از طریق فیستول از بین می‌رود. علاوه بر این، هنگامی که بدن در حال مبارزه با عفونت است، به تغذیه بیش از حد معمول نیاز دارد. بنابراین، با جذب کمتر و نیازهای غذایی بیشتر، بیماران مبتلا به فیستول می‌توانند به سرعت دچار سوء تغذیه و کاهش وزن شوند.

فیستول درمان نشده ممکن است عوارضی مانند نشت، سپسیس، سوراخ شدن و پریتونیت ایجاد کند، اگرچه فیستول به ندرت تهدید کننده زندگی است، اما می‌تواند عوارض جدی ایجاد کند که در ادامه به آنها اشاره می‌کنیم:

بی‌اختیاری مدفوع: فیستول‌های مزمن فعال یا درمان نشده پری مقعدی ممکن است منجر به بی‌اختیاری مدفوع شوند.
تخلیه فیستول و آبسه: فیستول‌ها مایع بدبو را تخلیه می‌کنند و باعث ایجاد آبسه‌های دردناک‌تر می‌شوند.
سپسیس: سپسیس یک بیماری تهدید کننده زندگی است که از یک عفونت باکتریایی کنترل نشده ناشی می‌شود که در سراسر بدن پخش می‌شود.
پریتونیت: فیستول روده ممکن است باعث التهاب و عفونت صفاق شود.
فیستول‌های اطراف مقعدی درمان نشده نیز می‌توانند از فیستول‌های ساده به فیستول‌های پیچیده تبدیل شوند که درمان را پیچیده‌تر خواهند کرد. آبسه عمیق‌تر گسترش می‌یابد و باعث عفونت عمومی می‌شود، عدم اصلاح فیستول مقعد به طور کلی منجر به تخلیه مداوم، آبسه‌های دور رکتوم عود کننده و فیبروز تدریجی اسفنکتر مقعدی می‌شود. احتمال زیاد بی‌اختیاری مدفوع و تخریب اسفنکتر، فیستول‌های درمان نشده می‌توانند سوراخ‌های ثانویه ایجاد کنند که عمل جراحی را پیچیده‌تر می‌کند و می‌تواند منجر به آسیب به اسفنکتر شود که ممکن است باعث بی‌اختیاری مدفوع و گاز شود.

فیستول مقعدی درمان نشده

بدخیم شدن فیستول مقعدی در طول سال‌ها
هرچه مسیر ساده‌تر باشد، جراحی آسان‌تر و کم خطرتر است. هر چه مدت طولانی‌تری بدون درمان بمانید، احتمال اینکه آن دستگاه پیچیده‌تر و درمان ایمن دشوارتر شود، بیشتر خواهد شد. اگر در مورد درمان فیستول بدون جراحی فکر می‌کنید، پس واضح است که فیستول به خودی خود بهبود نمی‌یابد. در حوزه جراحی کولورکتال، سپسیس و فیستول پری آنال از نظر عود و بی‌اختیاری مدفوع یک بیماری دشوار است.

عوارض ممکن است بلافاصله پس از جراحی یا بعد از آن ایجاد شوند. عوارض متعددی ممکن است بلافاصله پس از جراحی ایجاد شوند. احتباس ادرار، خونریزی یا ترشح قابل توجه از محل فیستولوتومی، ایجاد لخته در داخل هموروئید موجود و نهفتگی مدفوع همگی از عوارض احتمالی هستند. تنگی مقعد، عود فیستول، بی اختیاری روده و تأخیر در بهبود زخم از دیگر مسائلی می‌باشند که ممکن است پس از درمان رخ دهند (زخم بیش از 12 هفته بهبود نیافته است).

مشکلات فوق غیرمعمول هستند و بسته به نوع فیستول و عمل انجام شده، صفر تا 18 درصد افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهند. عضلات اسفنکتر مقعد ممکن است در طی جراحی فیستول آسیب ببینند، به خصوص زمانی که فیستول عضلات اسفنکتر را درگیر کند. اینها وظیفه دارند اطراف مقعد را منقبض کنند تا حرکات روده را تحت کنترل داشته باشند. هنگامی که اسفنکترها آسیب می‌بینند، قدرت ماهیچه‌ها آسیب می‌بیند. ممکن است کنترل روده از دست برود و در نتیجه مدفوع از رکتوم تراوش کند. این یک عارضه نادر است که سه تا هفت درصد از تمام افراد دارای فیستول ترمیم شده را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

خطر با توجه به محل فیستول و نوع جراحی مورد استفاده برای برداشتن آن تعیین می‌شود. ریسک روش‌های Seton (حدود 17 درصد) بیشترین میزان را دارد. ماهیچه‌های اسفنکتر مقعدی می‌توانند در شرایط نادر با جراحی آسیب ببینند (حلقه ماهیچه‌هایی که مقعد را باز و بسته می‌کنند). اگر عضلات آسیب ببینند، ممکن است کنترل روده‌های خود را از دست بدهید و در نتیجه مدفوع از رکتوم (ناحیه‌ای که در آن روده‌ها در آن قرار دارند) تراوش می‌کند. به این مورد بی‌اختیاری روده یا مدفوع گفته می‌شود. نوع جراحی و محل فیستول شما شانس بی‌اختیاری پس از جراحی را تعیین می‌کنند. اگر قبل از جراحی مقداری بی اختیاری روده داشته‌اید، ممکن است بدتر شود. جراحی فیستول مقعد تکنیکی است که اغلب انجام می‌شود.

تشخیص دقیق قبل از عمل برای به حداقل رساندن عود و بی اختیاری مدفوع به دلیل مورفولوژی متفاوت فیستول‌های مقعدی و نزدیکی آنها به اسفنکترهای مقعدی حیاتی است. علیرغم این واقعیت که اکثر بیماران را می‌توان قبل از جراحی با استفاده از یک معاینه بالینی ساده، سونوگرافی اندوآنال یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی به درستی تشخیص داد، نتایج غیرمنتظره‌ای ممکن است پس از جراحی ایجاد شوند که باعث چالش برانگیز شدن عمل و تصمیم گیری صحیح می‌شوند.

تبدیل فیستول مقعدی به آبسه مقعدی
اکثر فیستول‌های مقعدی در نتیجه آبسه مقعدی ایجاد می‌شوند. تعدادی از غدد یک ماده مایع درست در داخل کانال مقعد تولید می‌کنند. این غدد می‌توانند با میکروب‌ها مسدود شده و بیمار شوند (آبسه). اگر آبسه به اندازه کافی بزرگ شود، ممکن است تونلی ایجاد شود که به پوست اطراف کانال پشت شما منتهی می‌شود. این یک فیستول تشکیل می‌دهد که قسمت داخلی مسیر پشت شما را به سوراخی در پوست اطراف لوله پشت تان متصل می‌کند. فیستول مقعدی همچنین می‌تواند در نتیجه تحریک طولانی مدت روده یا عفونت ایجاد شود.

عوارض بعد از جراحی سنتی فیستول مقعدی
یک تونل می‌تواند از پوشش کانال پشت شما به یک سوراخ در پوست در نتیجه این امر تشکیل شود. جراحی فیستول مقعدی همیشه با خطر عوارض همراه است. عمده‌ترین عوارض بعد از عمل عبارتند از:

عفونت
بی‌اختیاری روده
عود فیستول
در زیر به هر یک از این عوارض با جزئیات بیشتری پرداخته شده است.

بعد از عمل سنتی
عوارض ممکن است در دوره پس از عمل فورا یا با تاخیر رخ دهد. مشکلات متعددی ممکن است در مدت کوتاهی پس از عمل جراحی ایجاد شوند. این موارد شامل احتباس ادرار، خونریزی شدید یا ترشح از محل فیستولوتومی، تشکیل لخته در داخل هموروئید موجود و نهفتگی مدفوع است. سایر عوارضی که معمولاً بعد از عمل ظاهر می‌شوند ممکن است شامل تنگی مقعد، عود فیستول، بی‌اختیاری روده و تأخیر در بهبود زخم باشند (زخم بیش از 12 هفته بهبود نیافته است). این عوارض کمتر شایع هستند و بسته به نوع فیستول و جراحی بین 0 تا 18 درصد بیماران را مبتلا می‌کنند.

عفونت
تمام جراحی‌ها با ایجاد برش در پوست، از جمله روش فیستولکتومی، خطر عفونت را به همراه دارند. در برخی از تکنیک‌های جراحی فیستول، این روش ممکن است در چند مرحله تکمیل شود. در چنین مواردی، عفونت مجرای فیستول ممکن است در سراسر بدن پخش شود و باعث عفونت سیستمیک گردد.

آنتی بیوتیک‌ها اغلب برای درمان عفونت مرتبط با جراحی فیستول مورد نیاز هستند. برای عفونت شدید، بستری شدن در بیمارستان برای اجازه دادن به تزریق داخل وریدی آنتی بیوتیک‌ها ممکن است لازم باشد. آنها همچنین ممکن است به عنوان یک روش پیشگیرانه برای جلوگیری از عفونت در صورت بالا بودن خطر توصیه شوند.

بی‌اختیاری روده
جراحی فیستول پتانسیل آسیب رساندن به عضلات اسفنکتر مقعد را دارد، به خصوص زمانی که فیستول عضلات اسفنکتر را درگیر کند. اینها مسئول سفت شدن اطراف مقعد برای کنترل حرکات روده هستند. هنگامی که آسیب اسفنکتر رخ می‌دهد، قدرت ماهیچه‌ها به خطر می‌افتد. ممکن است مقداری از دست دادن کنترل روده‌ها، منجر به نشت مدفوع از رکتوم شود. به این بی‌اختیاری مدفوع یا روده گفته می‌شود. این یک عارضه غیر معمول است که تخمین زده می‌شود سه تا هفت درصد از تمام بیمارانی که تحت عمل جراحی فیستول قرار می‌گیرند را تحت تاثیر قرار دهد.

خطر بستگی به موقعیت فیستول و نوع جراحی مورد استفاده برای برداشتن آن دارد. این خطر برای تکنیک‌های Seton (تقریباً 17 درصد) و روش فلپ پیشرفته (حدود شش تا هفت درصد) بالاتر است. این خطر در افرادی که قبلاً درجاتی از بی اختیاری روده دارند و احتمالاً متوجه بدتر شدن علائم می‌شوند بیشتر است. سایر افرادی که احتمال بیشتری برای تجربه این عارضه دارند شامل زنان و بیماران مبتلا به بیماری کرون هستند.

به نقل از سایت ejmaces.com:

Several complications may arise soon after the surgical surgery. Urinary retention, significant bleeding or discharge from the fistulotomy site, clot development inside an existing hemorrhoid, and faecal impaction are all possible complications

بعد از عمل جراحی فیستول، ممکن است عوارض مختلفی رخ دهد. برخی از این عوارض عبارتند از: مشکل در ادرار کردن، خونریزی زیاد یا ترشح از محل عمل، تشکیل لخته خون در بواسیر و یبوست شدید.

بی اختیاری روده بعد از عمل فیستول

کلام آخر
فیستول پس از جراحی برای برخی از بیماران،عود می‌کند. تخمین زده می‌شود که میزان عود تقریباً هفت تا 21 درصد است، عمدتاً بسته به نوع فیستول و روش جراحی که برای برداشتن فیستول استفاده شده است. مثلاً چسب فیبرین میزان عود بالایی دارد. سایر روش‌ها نیز گزارش شده‌اند که منجر به عود در یک سوم بیماران می‌شود. اکثر بیمارانی که عود فیستول داشتند، به جراحی دیگری برای برداشتن فیستول نیاز خواهند داشت. مهم است که بیماران از عوارض احتمالی آگاه باشند تا بتوانند علائم را به اندازه کافی زود تشخیص دهند تا در صورت لزوم به دنبال مشاوره پزشکی باشند. این موضوع به آنها اجازه می‌دهد تا به موقع درمان شوند.

منابع: 

https://darmanfori.com/blog/fistula/P47-complications-in-anal-fistula.html

https://www.ejmaces.com/ejmaces-articles/complications-in-anal-fistula-74796.html

راه‌های مختلفی برای درمان بواسیر یا درمان هموروئید وجود دارد؛ اما ابتدا باید پزشک متخصص شرایط بیمار را بررسی کند و بعد از تشخیص، درمان مناسب را ارائه دهد. درمان سریع بواسیر یا هموروئید با روش‌های تضمینی و مؤثر توسط پزشکان فوق تخصص جراحی کولورکتال انجام می‌شود.
بواسیر یا هموروئید بخشی طبیعی از بدن انسان است. بسیاری از بزرگسالان در بعضی از مقاطع زندگی خود علائم بواسیر را تجربه می‌کنند. بواسیر رگ‌های خونی متورم در کانال روده و مقعد انسان هستند که آخرین قسمت روده را تشکیل می‌دهند. وقتی هموروئید متورم می‌شود؛ علائمی مانند: خون‌ریزی، خارش و درد را ایجاد می‌کنند.
در این مقاله به سوالاتی مانند برای درمان بیرون زدگی بواسیر چه باید کرد یا درمان قطعی بواسیر بدون عمل جراحی چیست خواهیم پرداخت و بهترین روش درمان هموروئید را به شما معرفی می‌کنیم.

برای آشنایی با روش‌های درمان تضمینی بواسیر به صورت قطعی ویدئو زیر را مشاهده کنید:

بیماری بواسیر یا هموروئید چیست؟
بیماری بواسیر یک بیماری مقعدی است که با تورم یا خونریزی رگ‌های خونی که در ماهیچه های صاف دیواره راست روده و مقعد قرار دارند، همراه است. بواسیر ممکن است در اطراف مقعد که به آن بواسیر خارجی می‌گویند یا در داخل راست روده که به آن بواسیر داخلی می‌گویند ایجاد شود.

برای درمان بیرون زدگی بواسیر چه باید کرد

درمان قطعی بواسیر بدون عمل جراحی
شما می‌توانید بواسیر را با استفاده از درمان‌های جراحی و غیر جراحی درمان کنید. با این حال، برخی افراد مبتلا به توموفوبیا هستند. توموفوبیا یک اصطلاح علمی برای ترس از جراحی است. این ترس ناشی از عدم کنترل، قرار گرفتن در یک محیط غیرعادی، درد، بیهوشی، روند بهبودی و ترس از نتایج منفی جراحی است.

به نقل از سایت healthline.com:

See a doctor if your hemorrhoid pain or other symptoms, such as rectal bleeding, become more severe even with treatment. Getting treatment when you notice symptoms worsening can help you avoid complications or a longer period of disruptive symptoms

اگر درد هموروئید شما شدید باشد و دچار علائمی مانند خونریزی شدید، سریعاً به پزشک مراجعه کنید. اگر به محض اینکه علائم هموروئید را متوجه شدید، به درمان آن پرداختید، می‌توانید به سریع‌تر درمان شدن خود یا جلوگیری از عوارض یا طولانی‌تر شدن علائم کمک زیادی کنید.

بنابراین، این بیماران روش‌های غیر تهاجمی زیر را برای درمان تضمینی بواسیر ترجیح می‌دهند:

بستن نوار لاستیکی
بستن کش لاستیکی یا رابربند یک روش درمانی مقرون به صرفه و غیر جراحی برای هموروئید داخلی درجه 2 یا 3 است. این روش کم تهاجمی شامل بستن هموروئید داخلی در هموروئید برای قطع جریان خون است. علاوه بر این، بستن باند لاستیکی یک روش سرپایی است، به این معنی که می‌توانید پس از درمان به خانه بروید.
پزشک قبل از عمل ممکن است به شما بیهوشی بدهد یا از بی‌حسی موضعی روی رکتوم شما استفاده کند؛ اما اغلب نیازی به بیهوشی نیست. سپس پزشک یک آنوسکوپ را با دقت وارد مقعد شما می‌کند تا بواسیر داخلی شما را تجسم کند. در مرحله بعد، پزشک ابزار کوچکی به نام لیگاتور را از طریق آنوسکوپ وارد مقعد می‌کند.
پزشک شما از لیگاتور برای قرار دادن یک یا دو باند لاستیکی کوچک در پایه هموروئید داخلی استفاده می‌کند تا جریان خون را متوقف سازد. این فرآیند بسته به تعداد هموروئیدها چند دقیقه طول می‌کشد. نوارهای لاستیکی جریان خون بواسیر داخلی را قطع کرده و باعث پژمرده شدن و در نهایت ریزش آن‌ها می‌شوند.
هنگامی که هموروئیدها خشک شوند؛ با حرکات روده از بین می‌روند و شما حتی متوجه این اتفاق نخواهید شد. پس از عمل، ممکن است درد، خونریزی تاخیری، ترومبوز هموروئید و عفونت داشته باشید.علاوه بر این، ممکن است تا چند روز پس از بستن نوار لاستیکی مقداری خونریزی داشته باشید. اگر بعد از چند هفته خونریزی متوقف نشد با پزشک خود تماس بگیرید.

اسکلروتراپی تزریقی
اسکلروتراپی هموروئید روشی غیر جراحی است که پزشکان برای درمان هموروئید درجه یک یا 2 از آن استفاده می‌کنند. پزشک یک محلول شیمیایی به نام اسکلروزانت را به بافت هموروئید تزریق می‌کند تا آن را از بین ببرد. تزریق به رگ‌های خونی اطراف هموروئید آسیب می‌رساند، جریان خون به رشد را محدود یا مانع می‌شود و باعث کوچک شدن و در نهایت ناپدید شدن آنها می‌شود.
اسکلروتراپی برای درمان هموروئیدهای کوچک مؤثرتر است. با این حال، ممکن است برای افزایش اثربخشی به چندین روش درمانی دیگر نیاز داشته باشید. پس از اسکلروتراپی هموروئید، درد کمی را تجربه خواهید کرد. علاوه بر این، اسکلروتراپی ممکن است کمتر از بستن با باند لاستیکی موثر باشد.

برخی از خطرات مرتبط با این درمان عبارتند از:

خون‌ریزی
سوراخ شدن رکتوم
واکنش آلرژیک به محلول تزریق شده
ایجاد عفونت داخلی

درمان بواسیر بدون جراحی

انعقاد مادون قرمز
انعقاد مادون قرمز یک درمان غیر جراحی موثر برای هموروئید داخلی درجه 1 یا 2 است. در این روش از نور مادون قرمز به عنوان منبع گرما برای متوقف کردن خون رسانی به هموروئید داخلی استفاده می‌شود. در نتیجه رگ‌های خونی منعقد می‌شوند و باعث کوچک شدن هموروئید می‌شوند. همانطور که پزشک نور مادون قرمز را اعمال می‌کند؛ ممکن است مقداری گرما در نواحی رکتوم خود احساس کنید.
در صورت احساس درد در حین عمل به پزشک خود اطلاع دهید. درمان کمتر از 10 دقیقه طول می‌کشد و می‌توانید پس از درمان فعالیت‌های عادی خود را از سر بگیرید. ممکن است 5 تا 10 روز پس از عمل کمی احساس ناراحتی کنید. هم‌چنین، شما باید 7 تا 10 روز پس از انعقاد مادون قرمز منتظر خون‌ریزی باشید. با این حال، خون‌ریزی معمولاً خود به خود متوقف می‌شود. هم‌چنین برای جلوگیری از بازگشت هموروئید از زور زدن در حین اجابت مزاج خودداری کنید.

برخی از خطرات مرتبط با درمان انعقادی عبارتند از:

خون‌ریزی
درد قابل توجه در طول عمل
عفونت در ناحیه مقعد
کرایوسرجری
کرایوسرجری شامل استفاده از نیتروژن مایع بسیار سرد یا تجهیزاتی به نام cryoprobe است که با نیتروژن مایع خنک می‌شود تا بواسیر را منجمد و از بین ببرد. پزشک شما از بی‌حسی موضعی برای بی‌حس کردن ناحیه اطراف مقعد استفاده می‌کند.

درمان بواسیر با جراحی
اغلب هموروئید مشکلی ایجاد نمی‌کند؛ اما اگر بواسیر خونریزی زیادی داشته باشد، درد ایجاد کند یا متورم، سفت و دردناک شود؛ جراحی می‌تواند آن‌ها را از بین ببرد. عمل جراحی هموروئید را می‌توان در مطب پزشک یا در اتاق عمل بیمارستان انجام داد. در بیشتر موارد می‌توانید همان روز به خانه بروید. نوع جراحی بستگی به علائم و محل و اندازه بواسیر شما دارد.
پزشک قبل از جراحی ناحیه را بی‌حس می‌کند تا بتوانید بیدار بمانید، اما چیزی احساس نکنید. برای برخی از انواع جراحی، ممکن است به شما بیهوشی عمومی داده شود. این بدان معناست که دارویی به شما داده می‌شود که شما را به خواب می‌برد تا در طول جراحی درد را احساس نکنید. جراحی هموروئید ممکن است شامل موارد زیر باشد:

قرار دادن یک نوار لاستیکی کوچک در اطراف هموروئید برای کوچک کردن آن با مسدود کردن جریان خون.
منگنه کردن یک هموروئید برای مسدود کردن جریان خون که باعث کوچک شدن آن می‌شود.
استفاده از چاقو (چاقوی جراحی) برای از بین بردن هموروئید. ممکن است بخیه بزنید یا نداشته باشید.
تزریق یک ماده شیمیایی به رگ خونی هموروئید برای کوچک شدن آن.
استفاده از لیزر برای سوزاندن هموروئید

درمان بواسیر با جراحی

درمان بواسیر با لیزر
هموروئیدهای گرید 3 و 4 باید با جراحی برداشته شوند تا علائم هموروئید تسکین یابند. جراحی معمولی یا هموروئیدکتومی منگنه قطعاً درد را تسکین می‌دهد، اما با عوارض شدید پس از عمل همراه است. هموروئیدهای بسیار بزرگ که به سختی با استفاده از روش‌های معمول جراحی برداشته می‌شوند را می‌توان با لیزر درمان کرد. حتی، افراد مبتلا به هموروئید گرید یک و 2 نیز می‌توانند برای بهترین نتایج این روش را انجام دهند.
درمان بواسیر با لیزر شامل استفاده از اشعه لیزر برای برداشتن بواسیر است. برای نتایج بهتر می‌توان از آن به تنهایی یا همراه با سایر گزینه‌های درمان هموروئید استفاده کرد. قبل از توصیه لیزر درمانی برای هموروئید، پزشک وضعیت بیمار، اندازه و آسیب وارد شده توسط بافت هموروئید و مدت زمانی که بیمار از بواسیر رنج می‌برد را بررسی می‌کند.
هموروئیدهای کوچک در ابتدا با کرم‌های موضعی و با پیشنهاد تغییرات ساده در سبک زندگی درمان می‌شوند. هموروئیدهای بزرگ و آن‌هایی که به سایر گزینه‌های درمان هموروئید پاسخ نمی‌دهند؛ با استفاده از لیزر درمانی درمان می‌شوند. در موارد کمی، لیزر درمانی همراه با سایر گزینه‌های درمانی برای تسکین سریع‌تر استفاده می‌شود.
درمان با لیزر شامل استفاده از دو نوع لیزر، لیزر CO2 و لیزر Nd:YAG است. در بین این دو نوع لیزر، لیزرهای Nd:YAG کارآمدتر است، زیرا در اعماق بافت نفوذ می‌کنند و جریان خون را با سرعت بیشتری نسبت به لیزرهای CO2 متوقف می‌کنند. بسته به اندازه و وضعیت هموروئید، مدت و غلظت پرتو لیزر برای انعقاد یا تبخیر بافت تنظیم می‌شود.
قبل از شروع درمان، پزشک ریشه رگ‌های خونی مسئول هموروئید را شناسایی می‌کند. سپس یک پرتو لیزر باریک دقیقاً به آن نقطه منتقل می‌شود. بافت‌ها و رگ‌های خونی بافت متورم این اشعه‌های پر انرژی را جذب می‌کنند. انرژی جذب شده به انرژی گرمایی تبدیل می‌شود، بافت را جدا می‌کند و رگ‌های خونی را می‌بندد.
برداشتن بافت افتادگی و مهر و موم شدن رگ‌های خونی برای جلوگیری از خون‌ریزی در یک مرحله انجام می‌شود و نیاز به بخیه را از بین می‌برد. کل عمل با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و نیازی به بستری شدن ندارد. درمان بواسیر با لیزر اگرچه گران است اما بهترین درمان برای هموروئید در نظر گرفته می‌شود.

مزیت‌های درمان بواسیر با لیزر نسبت به سایر روش‌ها
ویژگی‌ها درمان بواسیر با لیزر درمان بواسیر با جراحی سنتی
درد و خونریزی این روش درمانی با بستن عروق خونی مانع از خونریزی زیاد می‌شود. در این روش خونریزی ممکن است زیادتر از حد معمول نیز شود.
بستری شدن پس از لیزر نیازی به بستری شدن نیست. پس از عمل بیمار باید حداقل یک روز در بیمارستان بستری شود.
دوران نقاهت در این روش دوران نقاهت بسیار کوتاه است و بیمار پس از استراحتی کوتاه می‌تواند فعالیت‌های روزمره خود را انجام دهد. این روش دوران نقاهت طولانی‌تری دارد و بیمار باید بسیاری از موارد را رعایت کند.
عوارض پس از عمل معمولاً درمان بواسیر با این روش عوارضی ندارد. عوارض در جراحی سنتی شامل خونریزی و عفونت است.
زمان عمل زمان انجام لیزر 30 دقیقه و به صورت سرپایی است. عمل ممکن است چندین ساعت طول بکشد.
احتمال عود بیماری احتمال عود بیماری بواسیر بسیار پایین است. احتمال بازگشت بیماری زیاد است.
پانسمان و بخیه نیازی به بخیه و پانسمان نیست. به دلیل ایجاد زخم، حتما آن قسمت باید بخیه و پانسمان شود.

درمان بواسیر یا هموروئید با لیزر

درمان بواسیر با ***
موارد خفیف هموروئید را می‌توان با طیف وسیعی از داروهای بدون نسخه، کرم‌ها، پمادها یا دستمال مرطوب درمان کرد. کرم‌های بدون نسخه اغلب حاوی منقبض کننده عروق هستند. این مواد باعث انقباض عروق خونی و کاهش خون‌ریزی می‌شوند. منقبض کننده‌های عروقی جریان خون را به بواسیر محدود می‌کنند و باعث کوچک شدن اندازه آن‌ها می‌شوند. این موضوع به کاهش درد و فشار کمک می‌کند.
آماده سازی هموروئید ممکن است شامل بی‌حس کننده‌های موضعی مانند لیدوکائین نیز باشد. لیدوکائین یک عمل بی‌حس کننده ملایم برای کاهش درد و خارش ایجاد می‌کند. از بهترین داروها برای بواسیر می توان به مواد قابض مانند فندق جادوگر یا اکسید روی یا کورتیکواستروئیدها اشاره کرد. شیاف‌ها داروهای جامدی هستند که در رکتوم وارد می‌شوند. سپس شیافت‌ها حل می‌شوند و دارو را در بافت‌های اطراف آزاد می‌کنند.
معمولا شیاف‌ها ترکیبی از روغن یا کرم همراه با دارو هستند. شیاف‌های بدون نسخه برای موارد خفیف هموروئید بهترین هستند و انواع مختلفی دارند که می‌توانید هر یک از آنها را انتخاب کنید. برخی از شیاف‌ها برای کاهش تورم ساخته می‌شوند تا اندازه هموروئید به حداقل برسد. برخی دیگر با روغن کاری این ناحیه و کاهش یبوست عمل می‌کنند.

درمان بواسیر یا هموروئید با ***

تسکین درد ناشی از استامینوفن یا ایبوپروفن می‌تواند به شما کمک کند تا زمانی که هموروئید دارید راحت‌تر شوید. به خاطر داشته باشید، این درمان فقط درد و ناراحتی را کاهش می‌دهد، اما علت اصلی را برطرف نمی‌کند. مسکن‌ها بهتر است در ترکیب با درمانی که مستقیماً هموروئید را هدف قرار می‌دهند، به کار گرفته شوند. برای درمان خارش ناشی از هموروئید، می‌توانید از کرم کورتیکواستروئیدی موضعی ملایمی استفاده کنید. هم‌چنین ممکن است پزشک کرم هیدروکورتیزون یک درصد را برای تسکین خارش تجویز کند.

درمان بواسیر داخلی
هموروئید داخلی یکی از انواع بواسیر است که در داخل راست روده رخ می‌دهد؛ در واقع تا جایی که معمولاً نمی‌توانید آن‌ها را احساس یا مشاهده کنید. هموروئید داخلی اغلب درد کمی دارد و گاهی اوقات همراه با خون‌ریزی است. این خونریزی می‌تواند حداقل باشد و هنگام پاک کردن پس از اجابت مزاج روی دستمال توالت یا به اندازه چکیدن آرام از مقعد به داخل توالت قابل مشاهده است. گاهی ممکن است پرولاپس یا افتادگی دریچه میترال رخ دهد. این مشکل زمانی اتفاق می‌افتد که هموروئید داخل مقعد شروع به بیرون زدگی در خارج از مقعد کند.

برای دریافت مشاوره و درمان بواسیر با لیزر با شماره ۰۲۱۲۲۴۲۵۰۵۴ تماس بگیرید.

اگر هموروئید به داخل برنگردند؛ اغلب توسط فرد به آرامی به داخل هل داده می‌شود. پس از معاینه فیزیکی، پزشک متخصص بواسیر شما در مورد اینکه چه درمانی ممکن است بر اساس شدت بواسیر شما تجویز شود، تصمیم می‌گیرد. برای درمان بواسیر داخلی، ابتدا ممکن است درمان‌های خانگی تجویز می‌شوند. برای هموروئید داخلی پیشرفته می‌توان از اسکلروتراپی تزریقی، بستن باند لاستیکی، یا فتوکواگولاسیون مادون قرمز استفاده کرد. با این حال، هر روش درمانی از جمله درمان‌های خانگی و سرپایی به پیشرفت بیماری و نظر پزشک وابسته است.

درمان بواسیر

درمان بواسیر خارجی
هموروئید خارجی به جایی در نزدیکی مقعد یا پایین رکتوم اشاره دارد. این عارضه در زیر پوست و در قسمت بیرونی مقعد ظاهر می‌شود. این نوع هموروئید معمولاً خارش‌دار می‌شود، احساس سفت و برآمدگی دارد و اغلب دردناک یا بسیار ناراحت کننده می‌شود (به ویژه در هنگام نشستن). اگر لخته خون در داخل هموروئید ایجاد شود، فرد ممکن است درد شدیدی را تجربه کند. در نهایت، لخته به مرور زمان حل می‌شود، اما می‌تواند به شکل پوست خود را نشان دهد.
بواسیر خارجی معمولاً به دلیل فشار زیاد، مانند زمانی که فرد یبوست دارد یا زمانی که فرد برای مدت طولانی روی توالت می‌نشیند، ایجاد می‌شود.

در درمان بواسیر خارجی اگر درد یا خونریزی شدید دارید یا علائم بیماری با درمان‌هایی مانند تسکین موضعی با پد، استفاده از شیاف هیدروکورتیزون یا سایر پمادهای استروئیدی و مصرف نرم کننده‌های مدفوع مانند دوکوزات رفع نشد، نیاز به گزینه‌های درمان مبتنی بر جراحی خواهد بود. در هر صورت، روش درمانی به پیشرفت بواسیر و نظر پزشک بستگی دارد.

درمان بواسیر خارجی

درمان بواسیر در زنان
اکثر موارد هموروئید را می‌توان به صورت خود درمانی رفع کرد. موارد جدی‌تر یا مکرر ممکن است نیاز به دارو یا یک روش جراحی داشته باشند. هموروئید می‌تواند پس از درمان عود کند. از این رو، این بیماری به جای درمان باید کنترل شود. درمان های خانگی اغلب تنها چیزی است که برای تسکین درد خفیف، تورم و التهاب مرتبط با هموروئید لازم است. برخی از این روش‌ها عبارتند از:

استفاده از پمادها، کرم‌ها، شیاف‌ها یا پدهای هموروئید
نشستن در لگن آب گرم به مدت 10 تا 15 دقیقه و دو یا سه بار در روز
استفاده از نرم کننده‌های مدفوع برای به دفع راحت مدفوع
اطمینان از تمیز نگه داشتن ناحیه مقعد با حمام کردن یا دوش گرفتن روزانه
استفاده از حوله مرطوب یا کاغذ توالت مرطوب (حاوی عطر یا الکل نباشد) به جای دستمال توالت خشک برای کمک به تمیز نگه داشتن ناحیه مقعد پس از دفع مدفوع
استفاده از کمپرس یخ یا کمپرس سرد روی ناحیه آسیب دیده برای تسکین تورم
مصرف داروهای ضد درد خوراکی مانند پاراستامول یا ایبوپروفن برای تسکین درد
برای یک هموروئید خارجی که در آن لخته (ترومبوز) ایجاد شده است؛ می‌توانید از پزشکتان که ترومبکتومی هموروئید را انجام می‌دهند، کمک بگیرید. پزشک از یک روش ساده به نام «برش و تخلیه» برای برداشتن لخته استفاده می‌کند. برای خون‌ریزی مداوم یا بواسیر دردناک، روش‌های غیرجراحی زیر برای از بین بردن هموروئید را می‌توان در مطب پزشک انجام داد:

بستن نوار لاستیکی برای قطع خون رسانی به بواسیر
تزریق اسکلروتراپی به هموروئید برای سفت شدن و کوچک شدن آن
الکتروتراپی (انعقاد الکتریکی) برای سفت شدن و بهبود هموروئید
اگر روش‌های غیرجراحی موفقیت ‌آمیز نبودند یا اگر هموروئید بزرگ باشد؛ ممکن است یکی از روش‌های جراحی زیر تجویز شود:

هموروئیدکتومی: برداشتن هموروئید با چاقوی جراحی (معمولاً تحت بیهوشی عمومی)
منگنه زدن هموروئید: برداشتن هموروئید داخلی با یک تفنگ منگنه مخصوص
درمان با لیزر: تابش نور لیزر روی بواسیر برای بستن خون‌ریزی و برداشتن بواسیر

درمان بواسیر در زنان

درمان بواسیر در مردان
علائم خفیف ممکن است پس از چند روز بدون درمان خاصی از بین بروند. در بیشتر موارد و در صورت داشتن یبوست؛ پزشک اقداماتی را برای تسکین یبوست توصیه می‌کند. اگر هموروئید شما باعث درد یا ناراحتی می‌شود، از پزشک خود در مورد کرم‌ها یا پمادهای دارویی که ممکن است علائم شما را کاهش دهند، سوال کنید.
درد و التهاب را می‌توان با استفاده از کرم‌های دارویی، پمادها و شیاف‌ها (داروهایی برای قرار دادن در مقعد) کاهش داد. هم‌چنین درمان های خانگی نیز در مردان قابل استفاده است. اگر التهاب شدید باشد، پزشک ممکن است یک کرم کورتیکواستروئیدی تجویز کند.
در موارد شدیدتر بیماری بواسیر در مردان، به درمان‌های دیگری نیاز است. روش‌های رایج برای هموروئید داخلی عبارتند از:

تزریق اسکلروتراپی که در آن یک ماده شیمیایی به بواسیر تزریق می‌شود که درد را بی‌حس می‌کند؛ هر گونه خونریزی را متوقف می‌کند و باعث می‌شود اندازه هموروئید در طی یک دوره حدود 4 تا 6 هفته کاهش یابد.
بستن نوار لاستیکی که در آن یک نوار الاستیک بسیار محکم در اطراف هموروئید قرار می‌گیرد تا جریان خون آن قطع شود. این باعث می‌شود که هموروئید بین 7 تا 10 روز از بدن خارج شود.
یک روش جراحی به نام هموروئیدکتومی ممکن است برای هموروئید داخلی گرید سوم یا چهارم، هموروئید خارجی بزرگ، هموروئید ترومبوز شده یا هموروئید داخلی و خارجی ترکیبی مورد نیاز باشد. در روش دیگر ممکن است از لیزر برای درمان بواسیر استفاده شود.

درمان بواسیر در مردان

درمان بواسیر در کودکان
از آن‌جایی که شایع‌ترین علت هموروئید یبوست است؛ نظارت بر غذایی که کودک شما می‌خورد برای درمان بواسیر در کودکان بسیار مهم است. اگر کودک شما از شیر مادر تغذیه می‌کند، بعید است که دچار یبوست شود. اگر منبع غذایی اصلی کودک شیر خشک باشد یا انتقال به غذای جامد آغاز شده باشد؛ این احتمال وجود دارد که کودک شما دچار یبوست شود. برای کودکان بزرگتر، یبوست اغلب به دلیل عدم دریافت فیبر کافی، نوشیدن آب کافی و ورزش است. پزشک معمولاً یک رژیم غذایی به شرح زیر را ارائه می‌دهد:

آب
آب سیب، گلابی یا آلو
نخود فرنگی پوره شده
آلوی پوره شده
غلات چند دانه، گندم یا جو
پزشک در شرایط خاص ممکن است شیاف گلیسیرین کودک را پیشنهاد کند. در کنار یبوست، یکی از شرایطی که ممکن است شما را نگران کرده باشد که کودکتان هموروئید دارد؛ شقاق مقعدی است. اگر هنگام پاک کردن مدفوع نوزادتان خون دیدید، به احتمال زیاد علت آن شقاق مقعدی است و نه بواسیر! در هر صورت، مدفوع خونی دلیلی واضحی است که باید به نزد پزشک متخصص بروید.
شقاق مقعدی یک پارگی باریک در بافت مرطوب پوشاننده مقعد است. این مشکل اغلب در اثر دفع مدفوع سفت ایجاد می‌شود. شقاق مقعدی معمولاً خود به خود بهبود می‌یابد، اما والدین تشویق می‌شوند که اغلب پوشک کودک خود را تعویض کرده و ناحیه مقعد را به آرامی تمیز کنند. با در نظر گرفتن این موضوع، برخی از درمان‌های رایج و مؤثر عبارتند از:

افزایش دریافت فیبر غذایی
نوشیدن مایعات بیشتر
استفاده از ژل نفتی (وازلین) برای روان کردن مقعد در هنگام اجابت مزاج
تشویق کودک به حرکت کردن
اگر کودک به این درمان‌ها پاسخ دهد؛ علائم بیماری می‌تواند در عرض یک تا دو هفته از بین بروند. اگر علائم ادامه یافتند، با پزشک خود در مورد گزینه‌های درمانی جایگزین صحبت کنید.

درمان بواسیر در کودکان

سوالات متداول
درمان تضمینی بواسیر چیست؟ لیزر درمانی بواسیر یکی از بهترین و سریع‌ترین روش‌های درمان بواسیر یا هموروئید است که به عنوان قطعی‌ترین روش درمان بواسیر نیز شناخته می‌شود.
درمان بواسیر با لیزر بهتر است یا جراحی؟ قطعا درمان بواسیر با لیزر عوارض کمتری دارد و در مدت زمان کمتری انجام می‌شود.
درمان بواسیر در مردان با درمان بواسیر در زنان متفاوت است؟ خیر در درمان بواسیر جنسیت شما تفاوتی ندارد. تمامی روش‌ها چه برای آقایان چه خانم‌ها یکسان است.
برای درمان بیرون زدگی بواسیر چه باید کرد؟ برای درمان بیرون زدگی بواسیر یا درمان هموروئید بیرون زده می‌توانید با روش‌های جراحی، غیر جراحی و یا لیزر بواسیر اقدام کنید که در بالا درباره هرکدام از روش‌ها توضیحات کامل داده شده است.
درمان های خانگی بواسیر چیست؟ درمان خانگی بواسیر یعنی با استفاده از روش‌های سنتی یا کرم‌هایی مانند وازلین، به درمان همورئید بپردازید.
بهترین درمان بواسیر بدون جراحی چیست؟ بهترین روش درمان بواسیر، لیزر درمانی است که یک روش سریع، بدون درد و خونریزی و مدرن به حساب می‌آید.
کلام آخر
برای درمان بواسیر یا هموروئید روش‌های مختلفی وجود دارد که برای انتخاب روش مناسب ابتدا باید نوع بواسیر تشخیص داده شود. بواسیر را می‌توان با روش‌هایی از جمله: ***، جراحی ، لیزر درمان کرد. استفاده از لیزر برای درمان بواسیر یکی از جدیدترین متدهای درمان است که طرفداران زیادی دارد.

منابع: 

https://darmanfori.com/blog/hemorrhoids/P27-Treatment-of-hemorrhoids.html

https://www.healthline.com/health/home-remedies-for-hemorrhoids#prevention

فیستول مقعدی در اثر عفونت مزمن در ناحیه مقعد ایجاد می‌شود. می‌توان آن را به عنوان یک تونل باریک توصیف کرد که یک دهانه خارجی در پوست نزدیک مقعد را با یک دهانه داخلی در کانال مقعد متصل می‌کند. این عارضه می‌تواند در اطراف مقعد و باسن رخ دهد و به طور کلی مانند یک برآمدگی قرمز و متورم به نظر می‌رسد که اغلب پر از چرک است. فیستول مقعدی را می‌توان به 2 نوع اصلی ساده و پیچیده تقسیم کرد.
فیستول مقعدی ساده فیستول نسبتاً کم عمق است و به سختی از اسفناکتر مقعدی عبور می‌کند و درمان را نسبتاً ساده و بدون عارضه می‌کند. فیستول‌های پیچیده مقعدی می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند. به عنوان مثال، ممکن است یک مسیر منحنی از دهانه داخلی به بیرونی داشته باشند یا شاید یک دهانه داخلی داشته باشند، اما به چندین مسیر و دهانه خارجی منشعب شوند. همه این عوامل باعث ایجاد فیستول مقعدی پیچیده می‌شوند. با مراجعه به پزشک و تشخیص نوع فیستول می‌توانید این عارضه را درمان کنید.

فیستول مقعدی چیست؟
اگر عفونت در غدد اطراف مقعد ایجاد شود، ممکن است فیستول مقعدی رخ دهد. عفونت می‌تواند باعث ایجاد آبسه (مجموعه چرک) بین پوست و مقعد شود. هنگامی که چرک تخلیه می‌شود، ممکن است یک تونل کوچک به نام فیستول را پشت سر بگذارد. حدود یک سوم افرادی که دارای آبسه در مقعد هستند دچار فیستول می‌شوند. فیستول مقعدی همچنین می‌تواند ناشی از شرایط طولانی مدت روده مانند بیماری کرون باشد.

فیستول معمولاً تونلی بین پوست و کانال مقعدی است اما گاهی اوقات مجاری اضافی می‌تواند از همان تونل ایجاد شود یا می‌تواند از عضلات مقعد شما (عضلات اسفنکتر شما) عبور کند. این‌ها به عنوان فیستول‌های مقعدی پیچیده شناخته می‌شوند و درمان آنها دشوارتر است. درمان فیستول مقعدی معمولاً جراحی است، زیرا معمولاً به خودی خود بهبود نمی‌یابد و بدون درمان می‌تواند منجر به آبسه‌های مکرر شود.

به نقل از سایت my.clevelandclinic.org

An anal fistula is usually a side effect of an anal abscess, an infected wound that drains pus from your anus. The draining abscess can create a tunnel through your anus to the skin outside. Anal pain, swelling and redness are the primary symptoms

فیستول مقعدی معمولاً از عوارض آبسه مقعدی است. آبسه نیز زخمی عفونی است که چرک از آن خارج می‌شود و این چرک عفونی می‌تواند یک تونل از داخل مقعد به پوست اطراف آن ایجاد کند. درد، تورم و قرمزی در ناحیه مقعد از علائم اصلی این بیماری هستند.

علائم فیستول مقعدی
علائم فیستول مقعدی می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

ترشحات از دهانه فیستول در پوست شما که ممکن است به صورت یک سوراخ یا توده احساس کنید، ممکن است چرک یا خون در آن وجود داشته باشد.
درد، ناراحتی و تورم در داخل و اطراف پایین (مقعد)
اسهال
پوست تحریک شده در اطراف پایین شما (مقعد)
این علائم همیشه به دلیل فیستول مقعدی ایجاد نمی‌شوند، اما اگر آنها را دارید، به پزشک عمومی خود مراجعه کنید.

تفاوت فیستول مقعدی با هموروئید
هر دو بیماری علائم مشابهی دارند که شامل خون مخلوط با مدفوع و درد در ناحیه مقعد هستند. با این حال، بواسیر وریدهای متورم مقعد را درگیر می‌کند و باعث بیرون زدن توده نرم از مقعد می‌شود. ممکن است گه‌گاهی درد داشته باشد، اما معمولاً ترشحات چرکی وجود ندارند. از طرف دیگر، در مورد فیستول مقعدی معمولاً مانند یک توده سفت به نظر می‌رسد و به طور کلی درد زیادی همراه با ترشح یا چرک و گاهی اوقات خونریزی از ناحیه مقعد نیز ایجاد می‌کند.
هموروئید را می‌توان با تغییر سبک زندگی، بستن باند لاستیکی و درمان تزریقی درمان کرد، در حالی که فیستول مقعدی نیاز به جراحی دارد که توسط پزشکان متخصص انجام شود. فیستول مقعدی به خودی خود بهبود نمی‌یابد و اغلب مزمن است. برای درمان موثر و درمان با احتمال کم عود و بدون احتمال بی اختیاری، انجام عمل جراحی ضروری است. در صورت احساس درد یا ترشح چرک در ناحیه مقعد، باید در اسرع وقت برای تشخیص و درمان مناسب به پزشک مراجعه کنید.

مقایسه فیستول مقعدی با هموروئید
ویژگی‌ها فیستول مقعدی هموروئید یا بواسیر
وجود خون در مدفوع دارد دارد
درد و سوزش دارد دارد
احساس ورم در ناحیه مقعد دارد دارد
ترشح چرک دارد ندارد
بوی نامطبوع دارد ممکن است داشته باشد
وجود یک منفذ بالای مقعد دارد ندارد
درمان خودبه‌خود ندارد معمولاً ندارد
درمان قطعی با لیزر دارد دارد

انواع فیستول مقعدی
بسته به محل و پیچیدگی فیستول، چندین روش جراحی وجود دارند که می‌توان از آنها استفاده کرد. اما در اصل، هدف از جراحی برداشتن کامل فیستول مقعد، جلوگیری از عود و محافظت از عضلات اسفنکتر است، زیرا آسیب به این عضلات می‌تواند منجر به بی‌اختیاری مدفوع شود. انواع فیستول مقعدی به شرح زیر هستند:

فیستول مقعدی ساده
فیستول‌های مقعدی ساده را می‌توان با جراحی باز (فیستولوتومی یا فیستولکتومی) درمان کرد. در فیستولوتومی، دکتر فیستول مقعدی بریدگی کوچکی در دهانه داخلی فیستول ایجاد می‌کند تا تمام چرک و بافت عفونی را خراش دهد و تخلیه کند. فیستولکتومی شامل برداشتن کل دستگاه فیستول است. زخم به طور طبیعی با رشد بافت جدید و پر کردن شکاف به حال خود رها می‌شود. حدود یک ماه طول می‌کشد تا این بافت بهبود یابد.
فیستولکتومی حدود 90 درصد درصد بهبودی را با احتمال عود فقط 10 درصد فراهم می‌کند. با این حال، این روش می‌تواند منجر به عوارض جانبی شود، اگر پزشک مهارت کافی نداشته باشد و عضلات اسفنکتر بیش از حد بریده شوند، ممکن است بی اختیاری مدفوع را تجربه کنند. به همین دلیل انجام عمل جراحی توسط یک پزشک بسیار ماهر و با تجربه بسیار حیاتی است.

فیستول مقعدی پیچیده
در مورد فیستول‌های عمیق یا چند راهه، مجرای فیستول را نمی‌توان به طور کامل برداشت، زیرا این امر مستلزم برداشتن بیش از حد عضله اسفنکتر و در نتیجه بی‌اختیاری مدفوع است. به همین دلیل، روش‌های جراحی دیگری ضروری هستند:
1- لیفت (Ligation of Intersphincteric Fistula Tract) عملی است برای بستن دهانه داخلی فیستول به منظور جلوگیری از ورود باکتری‌های داخل مقعد به داخل حفره. این نوع جراحی به اسفنکتر مقعد آسیب نمی رساند و بیماران می‌توانند مطمئن باشند که پس از جراحی دچار مشکل بی اختیاری نخواهند شد.
2- ستون (Seton) شامل قرار دادن یک رشته ابریشم یا لاتکس در فیستول برای کمک به تخلیه عفونت است. ستون به تدریج سفت می‌شود و فیستول پشت آن کوچکتر و کوچکتر می‌شود و به بدن اجازه می‌دهد تا به تدریج زخم را ترمیم کند. با این روش، اگرچه ستون‌ها به آرامی اسفنکتر مقعد را برش می‌دهند، اما به گونه ای انجام می‌شود که بدن زمان لازم برای ترمیم بافت را به تدریج و به طور مداوم در طول عمل داشته باشد و در نتیجه از بی اختیاری مدفوع جلوگیری شود.
فلپ رکتال پیشرفته شامل برداشتن بافت مخاطی از پوشش دیواره رکتوم قبل از برداشتن دهانه داخلی فیستول است. سپس از فلپ برای پوشش تعمیر استفاده می‌شود. اصل این درمان بستن دهانه داخلی و در نتیجه جلوگیری از ورود باکتری از داخل است و اجازه می‌دهد قسمت خارجی به تدریج بهبود یابد. درمان فیستول با لیزر شامل قرار دادن یک پروب لیزری در دهانه خارجی فیستول به منظور بسته شدن کل دستگاه است. انرژی حاصل از لیزر به تدریج بافت آبسه را از بین می‌برد و آن را به بافت اسکار منقبض می‌کند.
همانطور که لیزر به آرامی از طریق فیستول از دهانه داخلی به دهانه بیرونی به عقب کشیده می‌شود، کانال پشت آن را می‌بندد. از 4 روش جراحی که در بالا ذکر شدند، هیچ روشی وجود ندارد که 100 درصد موثر باشد. بلکه هر کدام از اینها حدود 60 تا 70 درصد اثربخشی دارند. یعنی هنوز مقداری احتمال عود وجود دارد. یک مزیت بزرگ این است که همه این روش‌های درمانی می‌توانند در صورت عدم موفقیت در اولین تلاش تکرار شوند، زیرا اسفنکتر مقعدی در طول عمل برداشته نشده یا بیش از حد بریده نمی‌شود.

تشخیص فیستول مقعدی
پزشک متخصص شما در مورد علائمتان می‌پرسد و شما را معاینه می‌کند. پزشک متخصص شما ممکن است بتواند دهانه فیستول مقعدی را در پوست اطراف مقعد ببیند که به آن دهانه خارجی معروف است. پزشک متخصص شاید با وارد کردن انگشت خود به آرامی در قسمت مقعد بدن شما علائم بیشتر را بررسی کند. او همچنین ممکن است شما را برای بررسی و درمان بیشتر به یک جراح کولورکتال ارجاع دهد. در صورتی که تشخیص واضح نباشد یا اگر فیستول پیچیده با چندین راه دارید، ممکن است جراح شما نیاز به انجام آزمایش‌ها و معاینات اضافی داشته باشد.

آزمایش‌ها شامل موارد زیر هستند:

اسکن اولتراسوند از مقعد با استفاده از یک کاوشگر که جراح شما آن را به آرامی در ناحیه پایین قرار می‌دهد.
اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
در صورت لزوم، جراح ممکن است معاینه فیزیکی دقیق‌تری از مقعد شما انجام دهد. برای این کار داروی بیهوشی نیاز خواهید داشت. عمل معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، به این معنی که شما در خواب خواهید بود یا بی ‌حسی منطقه‌ای، به این معنی که قسمت پایین بدن شما بی‌حس خواهد شد. جراح شما را در طول معاینه تحت بیهوشی (EUA) درمان می‌کند و توضیح خواهد داد که در طول عمل شما چه کاری می‌توان انجام داد.

جراحی فیستول مقعدی
تمام انواع جراحی فیستول مقعدی با هدف خلاص شدن از شر فیستول انجام می‌شوند، در حالی که آسیب کمتری به عضلات اسفنکتر اطراف مقعد ممکن می‌شود. این ماهیچه‌ها به شما اجازه می‌دهند تا زمانی که مدفوع می‌کنید آن را کنترل کنید، بنابراین اگر آسیب ببینند، می‌تواند منجر به از دست دادن کنترل (بی‌اختیاری) شود. پس از اینکه جراح شما را ارزیابی کرد، با شما در مورد گزینه‌های درمانی، خطرات و فواید هر کدام و آنچه برای شما توصیه می‌کند، صحبت خواهد کرد. این بستگی به این دارد که فیستول شما دقیقاً کجاست و آیا عضله اسفنکتر را درگیر می‌کند یا خیر؟

جراح شما دقیقاً توضیح می‌دهد که در طول عمل چه اتفاقی می‌افتد؟ چه چیزی پس از آن انتظار می‌رود و خطر عوارض احتمالی وجود دارد. هر سوالی دارید حتما بپرسید و در صورت نیاز زمان بیشتری برای تصمیم گیری بخواهید. اگر از ادامه روند راضی هستید، از شما خواسته می‌شود که یک فرم رضایت نامه را امضا کنید، بنابراین مهم است که مطمئن شوید همه چیز را از قبل درک کرده‌اید.

انواع جراحی فیستول مقعدی
رایج‌ترین نوع عمل برای فیستول‌های ساده، فیستولوتومی است. این شامل باز کردن فیستول است تا بتواند از داخل به بیرون بهبود یابد. هنگامی که داروی بیهوشی شما اثر کرد، جراح شما یک پروب (یک ابزار فلزی نازک) را در دهانه فیستول قرار می‌دهد تا به آنها کمک کند فیستول را پیدا کنند. با این ابزار متخصص تصمیم می‌گیرد که چه نوع درمانی برای شما بهترین است.

برای بیشتر فیستول‌ها، پوست و بافت‌های زیرین شما را برش می‌دهد تا قسمت بالای فیستول باز شوند. متخصص زخم را باز می‌گذارد (از هیچ بخیه‌ای استفاده نمی‌کند) تا به تدریج بهبود یابد. این نوع عمل برای اکثر فیستول‌ها به ویژه آنهایی خیلی پیچیده نیستند، به خوبی جواب می‌دهد.

درمان فیستول‌های پیچیده
گاهی اوقات ممکن است به نوع دیگری از درمان نیاز داشته باشید. اگر فیستول شما از قسمت بیشتری از عضله اسفنکتر عبور کند، چندین فیستول داشته باشید یا اگر فیستول شما مدام برگردد، این احتمال بیشتر است. اگر وقتی جراح شما را ارزیابی کرد، متوجه شد که فیستول پیچیده ای دارید، معمولاً از یک ستون برای تخلیه مسیر و تحت کنترل نگه داشتن فیستول استفاده می‌کند.

ستون نخ کوچکی است که جراح قبل از هر عمل دیگری از فیستول شما عبور می‌دهد. برخی از افراد به درمان در درازمدت ادامه می‌دهند، بدون اینکه نیازی به هیچ گونه روش دیگری داشته باشند. اگر درمان پیچیده‌تری نیاز باشد، جراح ممکن است شما را به یک متخصص در درمان فیستول‌های پیچیده ارجاع دهد.

انواع دیگر جراحی شامل موارد زیر هستند:

فیستولوتومی مرحله‌ای: این زمانی است که چندین عمل چند ماهه انجام می‌دهید تا فیستول را کمی باز کنید. جراح شما هر بار یک ستون شل را در اطراف فیستول باقی مانده قرار می‌دهد تا به تخلیه آن تا عمل بعدی کمک کند.
ستون برش: این نوع خاصی از ستون است که به تدریج عضله اسفنکتر را قطع می‌کند و فیستول را باز می‌کند و اجازه می‌دهد تا بافت اسکار در پشت ایجاد شود. این امر خطر بی اختیاری را کاهش می‌دهد.
فلپ‌های پیشرفت مقعدی: این شامل ایجاد یک فلپ از بافت در داخل کانال مقعدی است که روی دهانه فیستول دوخته می‌شود. این عمل از نیاز جراح شما به بریدن عضله اسفنکتر جلوگیری می‌کند.
چسب و خمیر: این‌ها را می‌توان وارد فیستول یا تزریق کرد تا آن را مسدود کرده و به بهبودش کمک کند. شواهد زیادی وجود ندارند که نشان دهند این‌ها کار می‌کنند، اما آن‌ها گزینه دیگری برای جلوگیری از بریدن عضله اسفنکتر شما هستند. پزشک شما ممکن است آزمایش آن را به عنوان بخشی از یک آزمایش تحقیقاتی توصیه کند.
روش LIFT (بسته شدن مجرای فیستول بین اسفنکتری): این جراحی برای فیستول‌هایی است که از عضلات اسفنکتر عبور می‌کنند. این شامل بستن یک انتهای فیستول قبل از باز کردن فیستول، بین عضلات اسفنکتر است.
ابلیشن آندوسکوپی: این روش شامل عبور یک دوربین کوچک در امتداد فیستول و استفاده از یک الکترود برای سوزاندن بافت داخل فیستول، قبل از مهر و موم کردن آن است.
لیزر درمانی: در این روش از لیزر درمانی برای تخریب و آب بندی فیستول استفاده می‌شود. لیزر درمانی را باید بهترین روش جراحی دانست، زیرا موثر بوده به مراقبت‌های کمتری بعد از عمل نیاز دارد.

آمادگی برای جراحی فیستول مقعدی
جراح شما نحوه آماده شدن برای جراحی فیستول مقعدی را توضیح خواهد داد. برای مثال، اگر سیگار می‌کشید، از شما می‌خواهند که آن را ترک کنید، زیرا سیگار خطر ابتلا به زخم یا عفونت قفسه سینه را افزایش می‌دهد و زخم شما نیز بهبود نمی‌یابد. عمل معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، به این معنی که در طول عمل در خواب خواهید بود. برخی از روش‌های فیستول مقعدی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی منطقه‌ای نیز انجام داد. این بدان معناست که شما در طول عمل بیدار خواهید بود، اما قسمت پایین بدن شما بی حس خواهد شد. پس از عمل، معمولاً می‌توانید همان روز به خانه بروید.

از خانواده یا یکی از دوستانتان بخواهید که شما را به خانه برسانند و یک شب با شما بمانند. اگر بیهوشی عمومی می‌کنید، باید چند ساعت قبل از عمل، خوردن و آشامیدن را متوقف کنید. توصیه‌هایی را که از متخصص بیهوشی یا پزشک خود می‌گیرید دنبال کنید. اگر سوالی دارید بپرسید. در روز عمل، جراح با شما ملاقات خواهد کرد تا بررسی کند که خوب هستید و همچنان خوشحال هستید که ادامه دهید.

کارکنان بیمارستان هر گونه بررسی نهایی را انجام می‌دهند و شما را برای عمل جراحی آماده می‌کنند. برای مثال، ممکن است نیاز به پوشیدن جوراب‌های فشاری داشته باشید یا برای کمک به جلوگیری از ترومبوز ورید عمقی (DVT) یک داروی ضد انعقاد تزریق کنید. اقدامات پیشگیرانه DVT شما مختص شما خواهند بود و جراح شما آنچه را که نیاز دارید توضیح خواهد داد.
معاینات آزمایشگاهی مانند آزمایش خون، آزمایش ادرار، EKG، اشعه ایکس و سایر آزمایشات به تشخیص پزشک انجام می‌شوند. در صورت هرگونه نتیجه غیر طبیعی از معاینه فیزیکی، ممکن است با پزشکان متخصص در سایر زمینه‌های پزشکی مشورت شود. اگر فرد بیماری زمینه‌ای یا مزمن دارد و داروهای خاصی را به طور منظم مصرف می‌کند، به ویژه داروهایی که بر انعقاد خون تأثیر می‌گذارند مانند آسپرین، وارفارین و غیره، مصرف این گونه داروها باید پنج تا هتف روز قبل از جراحی قطع شود.

مراقبت‌های بعد از جراحی فیستول مقعدی
تا زمانی که اثر داروی بیهوشی از بین برود، باید استراحت کنید. احتمالاً با از بین رفتن داروی بیهوشی کمی ناراحتی خواهید داشت، اما تیم بیمارستان به شما تسکین درد را ارائه می‌دهند. اگر بعد از جراحی با مشکل ادرار مواجه شدید، ممکن است ابتدا به یک کاتتر (لوله ای که ادرار را از مثانه تخلیه می‌کند) نیاز داشته باشید.

وقتی آماده شدید، پرستاران شما را تشویق می‌کنند که بلند شوید و حرکت کنید. این به جلوگیری از عوارض کمک می‌کند. وقتی احساس آمادگی کردید می‌توانید شروع به نوشیدن و خوردن کنید. شما معمولاً می‌توانید در روز جراحی خود به خانه بروید. اما از کسی بخواهید که شما را به خانه برساند و یک شب پیش شما بماند.

اثرات بیهوشی باید ظرف 24 ساعت از بین برود. در عین حال، رانندگی نکنید، الکل مصرف نکنید، با ماشین آلات سنگین کار نکنید و تصمیم مهمی نگیرید. قبل از رفتن به خانه، توصیه‌هایی در مورد مراقبت از زخم‌ها، علائم عفونت و تسکین درد به شما داده می‌شود. همچنین به شما گفته خواهد شد که چه ترتیبی برای پیگیری در کلینیک وجود دارد.

بهبودی بعد جراحی فیستول مقعدی
احتمالاً برای یک هفته یا بیشتر بعد از جراحی فیستول مقعدی احساس ناراحتی خواهید کرد. در صورت نیاز به تسکین درد می‌توانید از مسکن‌های بدون نسخه مانند پاراستامول یا ایبوپروفن استفاده کنید. یبوست می‌تواند بعد از جراحی شایع باشد. جراح ممکن است به شما توصیه کند که یک ملین برای نرم کردن مدفوع و کمک به کاهش هر گونه ناراحتی مصرف کنید.

همیشه بروشور اطلاعات بیمار همراه با دارو را مطالعه کنید و اگر سوالی دارید، از داروساز خود بپرسید تا راهنمایی شود. زخم شما باید ظرف حدود شش هفته خوب شود. بسته به اندازه زخم، ممکن است لازم باشد روزانه به بیمارستان برگردید تا به آنها اجازه دهید پانسمان‌ها را تعویض کنند تا به تمیز نگه داشتن و بهبود آن کمک کنید. جراح به شما اطلاع می‌دهد که چه مدت به پانسمان نیاز دارید. ممکن است برای شما مفید باشد که یک یا دو هفته اول یک گاز در لباس زیر خود قرار دهید تا از لباس‌هایتان در برابر ترشحات زخم محافظت شود.

برای کمک به کاهش درد و ناراحتی و همچنین تمیز نگه داشتن زخم، دو یا سه بار در روز حمام یا دوش بگیرید. به آب حمام چیزی اضافه نکنید زیرا ممکن است زخم شما را تحریک کند. سپس ناحیه را با دقت خشک کنید. جراح در مورد رانندگی، بازگشت به محل کار، داشتن رابطه جنسی و بازگشت به فعالیت‌ها و روال معمول به شما توصیه‌هایی می‌کند. این مهم معمولا بعد از چند روز است.

عوارض جراحی فیستول مقعدی
عوارض زمانی است که مشکلات در حین یا بعد از عمل رخ می‌دهند. عوارض احتمالی هر عمل شامل مواردی مانند عفونت، خونریزی یا واکنش غیرمنتظره به ماده بیهوشی است. از عوارض خاص عمل فیستول مقعدی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

بی‌اختیاری روده ممکن است هوس‌های ناگهانی برای مدفوع داشته باشید که نمی توانید آن‌ها را کنترل کنید، گاهی اوقات درست زمانی که باد از کنار شما عبور می‌کند. خطر این اتفاق برای انواع مختلف روش متفاوت است. هنگامی که جراح شما را قبل از جراحی ارزیابی می‌کند، به شما توصیه می‌کند که کدام نوع عمل برای به حداقل رساندن خطر این اتفاق بهتر است.

بهبود زخم شما ممکن است بیشتر از حد معمول طول بکشد.
فیستول شاید عود کند. احتمال این اتفاق بین روش‌های مختلف متفاوت است. در صورت بازگشت ممکن است به نوع دیگری از عملیات نیاز داشته باشید.
باریک شدن (تنگی) مجرای مقعد شاید زمانی اتفاق بیفتد که فیستول شما شروع به التیام می‌کند و می‌تواند باعث مشکل شود. پزشک شما داروهایی را برای کمک به این امر تجویز کند.

کلام آخر
فیستول مقعدی یک برآمدگی قرمز رنگ است که گاهی همراه با چرک است که در اطراف مقعد و باسن ایجاد می‌شود. درحقیقت، فیستول مقعدی یک اتصال غیرطبیعی بین پوشش داخلی کانال مقعدی و پوست نزدیک مقعد است. بیشتر فیستول‌های مقعدی ناشی از آبسه (مجموعه‌ای از چرک) است که در کانال مقعد شما ایجاد شده است.

چرک می‌تواند به خودی خود یا با عمل بر روی پوست تخلیه شود. فیستول زمانی اتفاق میفتد که مسیر ایجاد شده توسط چرک در مسیر رسیدن به سطح پوست باز بماند. برای تشخیص و درمان فیستول می‌توانید از تخصص و خدمات متخصصین ما در درمان فوری بهره مند شوید.

منابع: 

https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/14466-anal-fistula

https://www.webmd.com/digestive-disorders/anal-fistula-overview

فیستول مقعدی در اثر عفونت مزمن در ناحیه مقعد ایجاد می‌شود. می‌توان آن را به عنوان یک تونل باریک توصیف کرد که یک دهانه خارجی در پوست نزدیک مقعد را با یک دهانه داخلی در کانال مقعد متصل می‌کند. این عارضه می‌تواند در اطراف مقعد و باسن رخ دهد و به طور کلی مانند یک برآمدگی قرمز و متورم به نظر می‌رسد که اغلب پر از چرک است. فیستول مقعدی را می‌توان به 2 نوع اصلی ساده و پیچیده تقسیم کرد.
فیستول مقعدی ساده فیستول نسبتاً کم عمق است و به سختی از اسفناکتر مقعدی عبور می‌کند و درمان را نسبتاً ساده و بدون عارضه می‌کند. فیستول‌های پیچیده مقعدی می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند. به عنوان مثال، ممکن است یک مسیر منحنی از دهانه داخلی به بیرونی داشته باشند یا شاید یک دهانه داخلی داشته باشند، اما به چندین مسیر و دهانه خارجی منشعب شوند. همه این عوامل باعث ایجاد فیستول مقعدی پیچیده می‌شوند. با مراجعه به پزشک و تشخیص نوع فیستول می‌توانید این عارضه را درمان کنید.

فیستول مقعدی چیست؟
اگر عفونت در غدد اطراف مقعد ایجاد شود، ممکن است فیستول مقعدی رخ دهد. عفونت می‌تواند باعث ایجاد آبسه (مجموعه چرک) بین پوست و مقعد شود. هنگامی که چرک تخلیه می‌شود، ممکن است یک تونل کوچک به نام فیستول را پشت سر بگذارد. حدود یک سوم افرادی که دارای آبسه در مقعد هستند دچار فیستول می‌شوند. فیستول مقعدی همچنین می‌تواند ناشی از شرایط طولانی مدت روده مانند بیماری کرون باشد.

فیستول معمولاً تونلی بین پوست و کانال مقعدی است اما گاهی اوقات مجاری اضافی می‌تواند از همان تونل ایجاد شود یا می‌تواند از عضلات مقعد شما (عضلات اسفنکتر شما) عبور کند. این‌ها به عنوان فیستول‌های مقعدی پیچیده شناخته می‌شوند و درمان آنها دشوارتر است. درمان فیستول مقعدی معمولاً جراحی است، زیرا معمولاً به خودی خود بهبود نمی‌یابد و بدون درمان می‌تواند منجر به آبسه‌های مکرر شود.

به نقل از سایت my.clevelandclinic.org

An anal fistula is usually a side effect of an anal abscess, an infected wound that drains pus from your anus. The draining abscess can create a tunnel through your anus to the skin outside. Anal pain, swelling and redness are the primary symptoms

فیستول مقعدی معمولاً از عوارض آبسه مقعدی است. آبسه نیز زخمی عفونی است که چرک از آن خارج می‌شود و این چرک عفونی می‌تواند یک تونل از داخل مقعد به پوست اطراف آن ایجاد کند. درد، تورم و قرمزی در ناحیه مقعد از علائم اصلی این بیماری هستند.

علائم فیستول مقعدی
علائم فیستول مقعدی می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

ترشحات از دهانه فیستول در پوست شما که ممکن است به صورت یک سوراخ یا توده احساس کنید، ممکن است چرک یا خون در آن وجود داشته باشد.
درد، ناراحتی و تورم در داخل و اطراف پایین (مقعد)
اسهال
پوست تحریک شده در اطراف پایین شما (مقعد)
این علائم همیشه به دلیل فیستول مقعدی ایجاد نمی‌شوند، اما اگر آنها را دارید، به پزشک عمومی خود مراجعه کنید.

تفاوت فیستول مقعدی با هموروئید
هر دو بیماری علائم مشابهی دارند که شامل خون مخلوط با مدفوع و درد در ناحیه مقعد هستند. با این حال، بواسیر وریدهای متورم مقعد را درگیر می‌کند و باعث بیرون زدن توده نرم از مقعد می‌شود. ممکن است گه‌گاهی درد داشته باشد، اما معمولاً ترشحات چرکی وجود ندارند. از طرف دیگر، در مورد فیستول مقعدی معمولاً مانند یک توده سفت به نظر می‌رسد و به طور کلی درد زیادی همراه با ترشح یا چرک و گاهی اوقات خونریزی از ناحیه مقعد نیز ایجاد می‌کند.
هموروئید را می‌توان با تغییر سبک زندگی، بستن باند لاستیکی و درمان تزریقی درمان کرد، در حالی که فیستول مقعدی نیاز به جراحی دارد که توسط پزشکان متخصص انجام شود. فیستول مقعدی به خودی خود بهبود نمی‌یابد و اغلب مزمن است. برای درمان موثر و درمان با احتمال کم عود و بدون احتمال بی اختیاری، انجام عمل جراحی ضروری است. در صورت احساس درد یا ترشح چرک در ناحیه مقعد، باید در اسرع وقت برای تشخیص و درمان مناسب به پزشک مراجعه کنید.

مقایسه فیستول مقعدی با هموروئید
ویژگی‌ها فیستول مقعدی هموروئید یا بواسیر
وجود خون در مدفوع دارد دارد
درد و سوزش دارد دارد
احساس ورم در ناحیه مقعد دارد دارد
ترشح چرک دارد ندارد
بوی نامطبوع دارد ممکن است داشته باشد
وجود یک منفذ بالای مقعد دارد ندارد
درمان خودبه‌خود ندارد معمولاً ندارد
درمان قطعی با لیزر دارد دارد

انواع فیستول مقعدی
بسته به محل و پیچیدگی فیستول، چندین روش جراحی وجود دارند که می‌توان از آنها استفاده کرد. اما در اصل، هدف از جراحی برداشتن کامل فیستول مقعد، جلوگیری از عود و محافظت از عضلات اسفنکتر است، زیرا آسیب به این عضلات می‌تواند منجر به بی‌اختیاری مدفوع شود. انواع فیستول مقعدی به شرح زیر هستند:

فیستول مقعدی ساده
فیستول‌های مقعدی ساده را می‌توان با جراحی باز (فیستولوتومی یا فیستولکتومی) درمان کرد. در فیستولوتومی، دکتر فیستول مقعدی بریدگی کوچکی در دهانه داخلی فیستول ایجاد می‌کند تا تمام چرک و بافت عفونی را خراش دهد و تخلیه کند. فیستولکتومی شامل برداشتن کل دستگاه فیستول است. زخم به طور طبیعی با رشد بافت جدید و پر کردن شکاف به حال خود رها می‌شود. حدود یک ماه طول می‌کشد تا این بافت بهبود یابد.
فیستولکتومی حدود 90 درصد درصد بهبودی را با احتمال عود فقط 10 درصد فراهم می‌کند. با این حال، این روش می‌تواند منجر به عوارض جانبی شود، اگر پزشک مهارت کافی نداشته باشد و عضلات اسفنکتر بیش از حد بریده شوند، ممکن است بی اختیاری مدفوع را تجربه کنند. به همین دلیل انجام عمل جراحی توسط یک پزشک بسیار ماهر و با تجربه بسیار حیاتی است.

فیستول مقعدی پیچیده
در مورد فیستول‌های عمیق یا چند راهه، مجرای فیستول را نمی‌توان به طور کامل برداشت، زیرا این امر مستلزم برداشتن بیش از حد عضله اسفنکتر و در نتیجه بی‌اختیاری مدفوع است. به همین دلیل، روش‌های جراحی دیگری ضروری هستند:
1- لیفت (Ligation of Intersphincteric Fistula Tract) عملی است برای بستن دهانه داخلی فیستول به منظور جلوگیری از ورود باکتری‌های داخل مقعد به داخل حفره. این نوع جراحی به اسفنکتر مقعد آسیب نمی رساند و بیماران می‌توانند مطمئن باشند که پس از جراحی دچار مشکل بی اختیاری نخواهند شد.
2- ستون (Seton) شامل قرار دادن یک رشته ابریشم یا لاتکس در فیستول برای کمک به تخلیه عفونت است. ستون به تدریج سفت می‌شود و فیستول پشت آن کوچکتر و کوچکتر می‌شود و به بدن اجازه می‌دهد تا به تدریج زخم را ترمیم کند. با این روش، اگرچه ستون‌ها به آرامی اسفنکتر مقعد را برش می‌دهند، اما به گونه ای انجام می‌شود که بدن زمان لازم برای ترمیم بافت را به تدریج و به طور مداوم در طول عمل داشته باشد و در نتیجه از بی اختیاری مدفوع جلوگیری شود.
فلپ رکتال پیشرفته شامل برداشتن بافت مخاطی از پوشش دیواره رکتوم قبل از برداشتن دهانه داخلی فیستول است. سپس از فلپ برای پوشش تعمیر استفاده می‌شود. اصل این درمان بستن دهانه داخلی و در نتیجه جلوگیری از ورود باکتری از داخل است و اجازه می‌دهد قسمت خارجی به تدریج بهبود یابد. درمان فیستول با لیزر شامل قرار دادن یک پروب لیزری در دهانه خارجی فیستول به منظور بسته شدن کل دستگاه است. انرژی حاصل از لیزر به تدریج بافت آبسه را از بین می‌برد و آن را به بافت اسکار منقبض می‌کند.
همانطور که لیزر به آرامی از طریق فیستول از دهانه داخلی به دهانه بیرونی به عقب کشیده می‌شود، کانال پشت آن را می‌بندد. از 4 روش جراحی که در بالا ذکر شدند، هیچ روشی وجود ندارد که 100 درصد موثر باشد. بلکه هر کدام از اینها حدود 60 تا 70 درصد اثربخشی دارند. یعنی هنوز مقداری احتمال عود وجود دارد. یک مزیت بزرگ این است که همه این روش‌های درمانی می‌توانند در صورت عدم موفقیت در اولین تلاش تکرار شوند، زیرا اسفنکتر مقعدی در طول عمل برداشته نشده یا بیش از حد بریده نمی‌شود.

تشخیص فیستول مقعدی
پزشک متخصص شما در مورد علائمتان می‌پرسد و شما را معاینه می‌کند. پزشک متخصص شما ممکن است بتواند دهانه فیستول مقعدی را در پوست اطراف مقعد ببیند که به آن دهانه خارجی معروف است. پزشک متخصص شاید با وارد کردن انگشت خود به آرامی در قسمت مقعد بدن شما علائم بیشتر را بررسی کند. او همچنین ممکن است شما را برای بررسی و درمان بیشتر به یک جراح کولورکتال ارجاع دهد. در صورتی که تشخیص واضح نباشد یا اگر فیستول پیچیده با چندین راه دارید، ممکن است جراح شما نیاز به انجام آزمایش‌ها و معاینات اضافی داشته باشد.

آزمایش‌ها شامل موارد زیر هستند:

اسکن اولتراسوند از مقعد با استفاده از یک کاوشگر که جراح شما آن را به آرامی در ناحیه پایین قرار می‌دهد.
اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
در صورت لزوم، جراح ممکن است معاینه فیزیکی دقیق‌تری از مقعد شما انجام دهد. برای این کار داروی بیهوشی نیاز خواهید داشت. عمل معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، به این معنی که شما در خواب خواهید بود یا بی ‌حسی منطقه‌ای، به این معنی که قسمت پایین بدن شما بی‌حس خواهد شد. جراح شما را در طول معاینه تحت بیهوشی (EUA) درمان می‌کند و توضیح خواهد داد که در طول عمل شما چه کاری می‌توان انجام داد.

جراحی فیستول مقعدی
تمام انواع جراحی فیستول مقعدی با هدف خلاص شدن از شر فیستول انجام می‌شوند، در حالی که آسیب کمتری به عضلات اسفنکتر اطراف مقعد ممکن می‌شود. این ماهیچه‌ها به شما اجازه می‌دهند تا زمانی که مدفوع می‌کنید آن را کنترل کنید، بنابراین اگر آسیب ببینند، می‌تواند منجر به از دست دادن کنترل (بی‌اختیاری) شود. پس از اینکه جراح شما را ارزیابی کرد، با شما در مورد گزینه‌های درمانی، خطرات و فواید هر کدام و آنچه برای شما توصیه می‌کند، صحبت خواهد کرد. این بستگی به این دارد که فیستول شما دقیقاً کجاست و آیا عضله اسفنکتر را درگیر می‌کند یا خیر؟

جراح شما دقیقاً توضیح می‌دهد که در طول عمل چه اتفاقی می‌افتد؟ چه چیزی پس از آن انتظار می‌رود و خطر عوارض احتمالی وجود دارد. هر سوالی دارید حتما بپرسید و در صورت نیاز زمان بیشتری برای تصمیم گیری بخواهید. اگر از ادامه روند راضی هستید، از شما خواسته می‌شود که یک فرم رضایت نامه را امضا کنید، بنابراین مهم است که مطمئن شوید همه چیز را از قبل درک کرده‌اید.

انواع جراحی فیستول مقعدی
رایج‌ترین نوع عمل برای فیستول‌های ساده، فیستولوتومی است. این شامل باز کردن فیستول است تا بتواند از داخل به بیرون بهبود یابد. هنگامی که داروی بیهوشی شما اثر کرد، جراح شما یک پروب (یک ابزار فلزی نازک) را در دهانه فیستول قرار می‌دهد تا به آنها کمک کند فیستول را پیدا کنند. با این ابزار متخصص تصمیم می‌گیرد که چه نوع درمانی برای شما بهترین است.

برای بیشتر فیستول‌ها، پوست و بافت‌های زیرین شما را برش می‌دهد تا قسمت بالای فیستول باز شوند. متخصص زخم را باز می‌گذارد (از هیچ بخیه‌ای استفاده نمی‌کند) تا به تدریج بهبود یابد. این نوع عمل برای اکثر فیستول‌ها به ویژه آنهایی خیلی پیچیده نیستند، به خوبی جواب می‌دهد.

درمان فیستول‌های پیچیده
گاهی اوقات ممکن است به نوع دیگری از درمان نیاز داشته باشید. اگر فیستول شما از قسمت بیشتری از عضله اسفنکتر عبور کند، چندین فیستول داشته باشید یا اگر فیستول شما مدام برگردد، این احتمال بیشتر است. اگر وقتی جراح شما را ارزیابی کرد، متوجه شد که فیستول پیچیده ای دارید، معمولاً از یک ستون برای تخلیه مسیر و تحت کنترل نگه داشتن فیستول استفاده می‌کند.

ستون نخ کوچکی است که جراح قبل از هر عمل دیگری از فیستول شما عبور می‌دهد. برخی از افراد به درمان در درازمدت ادامه می‌دهند، بدون اینکه نیازی به هیچ گونه روش دیگری داشته باشند. اگر درمان پیچیده‌تری نیاز باشد، جراح ممکن است شما را به یک متخصص در درمان فیستول‌های پیچیده ارجاع دهد.

انواع دیگر جراحی شامل موارد زیر هستند:

فیستولوتومی مرحله‌ای: این زمانی است که چندین عمل چند ماهه انجام می‌دهید تا فیستول را کمی باز کنید. جراح شما هر بار یک ستون شل را در اطراف فیستول باقی مانده قرار می‌دهد تا به تخلیه آن تا عمل بعدی کمک کند.
ستون برش: این نوع خاصی از ستون است که به تدریج عضله اسفنکتر را قطع می‌کند و فیستول را باز می‌کند و اجازه می‌دهد تا بافت اسکار در پشت ایجاد شود. این امر خطر بی اختیاری را کاهش می‌دهد.
فلپ‌های پیشرفت مقعدی: این شامل ایجاد یک فلپ از بافت در داخل کانال مقعدی است که روی دهانه فیستول دوخته می‌شود. این عمل از نیاز جراح شما به بریدن عضله اسفنکتر جلوگیری می‌کند.
چسب و خمیر: این‌ها را می‌توان وارد فیستول یا تزریق کرد تا آن را مسدود کرده و به بهبودش کمک کند. شواهد زیادی وجود ندارند که نشان دهند این‌ها کار می‌کنند، اما آن‌ها گزینه دیگری برای جلوگیری از بریدن عضله اسفنکتر شما هستند. پزشک شما ممکن است آزمایش آن را به عنوان بخشی از یک آزمایش تحقیقاتی توصیه کند.
روش LIFT (بسته شدن مجرای فیستول بین اسفنکتری): این جراحی برای فیستول‌هایی است که از عضلات اسفنکتر عبور می‌کنند. این شامل بستن یک انتهای فیستول قبل از باز کردن فیستول، بین عضلات اسفنکتر است.
ابلیشن آندوسکوپی: این روش شامل عبور یک دوربین کوچک در امتداد فیستول و استفاده از یک الکترود برای سوزاندن بافت داخل فیستول، قبل از مهر و موم کردن آن است.
لیزر درمانی: در این روش از لیزر درمانی برای تخریب و آب بندی فیستول استفاده می‌شود. لیزر درمانی را باید بهترین روش جراحی دانست، زیرا موثر بوده به مراقبت‌های کمتری بعد از عمل نیاز دارد.

آمادگی برای جراحی فیستول مقعدی
جراح شما نحوه آماده شدن برای جراحی فیستول مقعدی را توضیح خواهد داد. برای مثال، اگر سیگار می‌کشید، از شما می‌خواهند که آن را ترک کنید، زیرا سیگار خطر ابتلا به زخم یا عفونت قفسه سینه را افزایش می‌دهد و زخم شما نیز بهبود نمی‌یابد. عمل معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، به این معنی که در طول عمل در خواب خواهید بود. برخی از روش‌های فیستول مقعدی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی منطقه‌ای نیز انجام داد. این بدان معناست که شما در طول عمل بیدار خواهید بود، اما قسمت پایین بدن شما بی حس خواهد شد. پس از عمل، معمولاً می‌توانید همان روز به خانه بروید.

از خانواده یا یکی از دوستانتان بخواهید که شما را به خانه برسانند و یک شب با شما بمانند. اگر بیهوشی عمومی می‌کنید، باید چند ساعت قبل از عمل، خوردن و آشامیدن را متوقف کنید. توصیه‌هایی را که از متخصص بیهوشی یا پزشک خود می‌گیرید دنبال کنید. اگر سوالی دارید بپرسید. در روز عمل، جراح با شما ملاقات خواهد کرد تا بررسی کند که خوب هستید و همچنان خوشحال هستید که ادامه دهید.

کارکنان بیمارستان هر گونه بررسی نهایی را انجام می‌دهند و شما را برای عمل جراحی آماده می‌کنند. برای مثال، ممکن است نیاز به پوشیدن جوراب‌های فشاری داشته باشید یا برای کمک به جلوگیری از ترومبوز ورید عمقی (DVT) یک داروی ضد انعقاد تزریق کنید. اقدامات پیشگیرانه DVT شما مختص شما خواهند بود و جراح شما آنچه را که نیاز دارید توضیح خواهد داد.
معاینات آزمایشگاهی مانند آزمایش خون، آزمایش ادرار، EKG، اشعه ایکس و سایر آزمایشات به تشخیص پزشک انجام می‌شوند. در صورت هرگونه نتیجه غیر طبیعی از معاینه فیزیکی، ممکن است با پزشکان متخصص در سایر زمینه‌های پزشکی مشورت شود. اگر فرد بیماری زمینه‌ای یا مزمن دارد و داروهای خاصی را به طور منظم مصرف می‌کند، به ویژه داروهایی که بر انعقاد خون تأثیر می‌گذارند مانند آسپرین، وارفارین و غیره، مصرف این گونه داروها باید پنج تا هتف روز قبل از جراحی قطع شود.

مراقبت‌های بعد از جراحی فیستول مقعدی
تا زمانی که اثر داروی بیهوشی از بین برود، باید استراحت کنید. احتمالاً با از بین رفتن داروی بیهوشی کمی ناراحتی خواهید داشت، اما تیم بیمارستان به شما تسکین درد را ارائه می‌دهند. اگر بعد از جراحی با مشکل ادرار مواجه شدید، ممکن است ابتدا به یک کاتتر (لوله ای که ادرار را از مثانه تخلیه می‌کند) نیاز داشته باشید.

وقتی آماده شدید، پرستاران شما را تشویق می‌کنند که بلند شوید و حرکت کنید. این به جلوگیری از عوارض کمک می‌کند. وقتی احساس آمادگی کردید می‌توانید شروع به نوشیدن و خوردن کنید. شما معمولاً می‌توانید در روز جراحی خود به خانه بروید. اما از کسی بخواهید که شما را به خانه برساند و یک شب پیش شما بماند.

اثرات بیهوشی باید ظرف 24 ساعت از بین برود. در عین حال، رانندگی نکنید، الکل مصرف نکنید، با ماشین آلات سنگین کار نکنید و تصمیم مهمی نگیرید. قبل از رفتن به خانه، توصیه‌هایی در مورد مراقبت از زخم‌ها، علائم عفونت و تسکین درد به شما داده می‌شود. همچنین به شما گفته خواهد شد که چه ترتیبی برای پیگیری در کلینیک وجود دارد.

بهبودی بعد جراحی فیستول مقعدی
احتمالاً برای یک هفته یا بیشتر بعد از جراحی فیستول مقعدی احساس ناراحتی خواهید کرد. در صورت نیاز به تسکین درد می‌توانید از مسکن‌های بدون نسخه مانند پاراستامول یا ایبوپروفن استفاده کنید. یبوست می‌تواند بعد از جراحی شایع باشد. جراح ممکن است به شما توصیه کند که یک ملین برای نرم کردن مدفوع و کمک به کاهش هر گونه ناراحتی مصرف کنید.

همیشه بروشور اطلاعات بیمار همراه با دارو را مطالعه کنید و اگر سوالی دارید، از داروساز خود بپرسید تا راهنمایی شود. زخم شما باید ظرف حدود شش هفته خوب شود. بسته به اندازه زخم، ممکن است لازم باشد روزانه به بیمارستان برگردید تا به آنها اجازه دهید پانسمان‌ها را تعویض کنند تا به تمیز نگه داشتن و بهبود آن کمک کنید. جراح به شما اطلاع می‌دهد که چه مدت به پانسمان نیاز دارید. ممکن است برای شما مفید باشد که یک یا دو هفته اول یک گاز در لباس زیر خود قرار دهید تا از لباس‌هایتان در برابر ترشحات زخم محافظت شود.

برای کمک به کاهش درد و ناراحتی و همچنین تمیز نگه داشتن زخم، دو یا سه بار در روز حمام یا دوش بگیرید. به آب حمام چیزی اضافه نکنید زیرا ممکن است زخم شما را تحریک کند. سپس ناحیه را با دقت خشک کنید. جراح در مورد رانندگی، بازگشت به محل کار، داشتن رابطه جنسی و بازگشت به فعالیت‌ها و روال معمول به شما توصیه‌هایی می‌کند. این مهم معمولا بعد از چند روز است.

عوارض جراحی فیستول مقعدی
عوارض زمانی است که مشکلات در حین یا بعد از عمل رخ می‌دهند. عوارض احتمالی هر عمل شامل مواردی مانند عفونت، خونریزی یا واکنش غیرمنتظره به ماده بیهوشی است. از عوارض خاص عمل فیستول مقعدی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

بی‌اختیاری روده ممکن است هوس‌های ناگهانی برای مدفوع داشته باشید که نمی توانید آن‌ها را کنترل کنید، گاهی اوقات درست زمانی که باد از کنار شما عبور می‌کند. خطر این اتفاق برای انواع مختلف روش متفاوت است. هنگامی که جراح شما را قبل از جراحی ارزیابی می‌کند، به شما توصیه می‌کند که کدام نوع عمل برای به حداقل رساندن خطر این اتفاق بهتر است.

بهبود زخم شما ممکن است بیشتر از حد معمول طول بکشد.
فیستول شاید عود کند. احتمال این اتفاق بین روش‌های مختلف متفاوت است. در صورت بازگشت ممکن است به نوع دیگری از عملیات نیاز داشته باشید.
باریک شدن (تنگی) مجرای مقعد شاید زمانی اتفاق بیفتد که فیستول شما شروع به التیام می‌کند و می‌تواند باعث مشکل شود. پزشک شما داروهایی را برای کمک به این امر تجویز کند.

کلام آخر
فیستول مقعدی یک برآمدگی قرمز رنگ است که گاهی همراه با چرک است که در اطراف مقعد و باسن ایجاد می‌شود. درحقیقت، فیستول مقعدی یک اتصال غیرطبیعی بین پوشش داخلی کانال مقعدی و پوست نزدیک مقعد است. بیشتر فیستول‌های مقعدی ناشی از آبسه (مجموعه‌ای از چرک) است که در کانال مقعد شما ایجاد شده است.

چرک می‌تواند به خودی خود یا با عمل بر روی پوست تخلیه شود. فیستول زمانی اتفاق میفتد که مسیر ایجاد شده توسط چرک در مسیر رسیدن به سطح پوست باز بماند. برای تشخیص و درمان فیستول می‌توانید از تخصص و خدمات متخصصین ما در درمان فوری بهره مند شوید.

منابع: 

https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/14466-anal-fistula

https://www.webmd.com/digestive-disorders/anal-fistula-overview

فیستول مقعدی در اثر عفونت مزمن در ناحیه مقعد ایجاد می‌شود. می‌توان آن را به عنوان یک تونل باریک توصیف کرد که یک دهانه خارجی در پوست نزدیک مقعد را با یک دهانه داخلی در کانال مقعد متصل می‌کند. این عارضه می‌تواند در اطراف مقعد و باسن رخ دهد و به طور کلی مانند یک برآمدگی قرمز و متورم به نظر می‌رسد که اغلب پر از چرک است. فیستول مقعدی را می‌توان به 2 نوع اصلی ساده و پیچیده تقسیم کرد.
فیستول مقعدی ساده فیستول نسبتاً کم عمق است و به سختی از اسفناکتر مقعدی عبور می‌کند و درمان را نسبتاً ساده و بدون عارضه می‌کند. فیستول‌های پیچیده مقعدی می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند. به عنوان مثال، ممکن است یک مسیر منحنی از دهانه داخلی به بیرونی داشته باشند یا شاید یک دهانه داخلی داشته باشند، اما به چندین مسیر و دهانه خارجی منشعب شوند. همه این عوامل باعث ایجاد فیستول مقعدی پیچیده می‌شوند. با مراجعه به پزشک و تشخیص نوع فیستول می‌توانید این عارضه را درمان کنید.

فیستول مقعدی چیست؟
اگر عفونت در غدد اطراف مقعد ایجاد شود، ممکن است فیستول مقعدی رخ دهد. عفونت می‌تواند باعث ایجاد آبسه (مجموعه چرک) بین پوست و مقعد شود. هنگامی که چرک تخلیه می‌شود، ممکن است یک تونل کوچک به نام فیستول را پشت سر بگذارد. حدود یک سوم افرادی که دارای آبسه در مقعد هستند دچار فیستول می‌شوند. فیستول مقعدی همچنین می‌تواند ناشی از شرایط طولانی مدت روده مانند بیماری کرون باشد.

فیستول معمولاً تونلی بین پوست و کانال مقعدی است اما گاهی اوقات مجاری اضافی می‌تواند از همان تونل ایجاد شود یا می‌تواند از عضلات مقعد شما (عضلات اسفنکتر شما) عبور کند. این‌ها به عنوان فیستول‌های مقعدی پیچیده شناخته می‌شوند و درمان آنها دشوارتر است. درمان فیستول مقعدی معمولاً جراحی است، زیرا معمولاً به خودی خود بهبود نمی‌یابد و بدون درمان می‌تواند منجر به آبسه‌های مکرر شود.

به نقل از سایت my.clevelandclinic.org

An anal fistula is usually a side effect of an anal abscess, an infected wound that drains pus from your anus. The draining abscess can create a tunnel through your anus to the skin outside. Anal pain, swelling and redness are the primary symptoms

فیستول مقعدی معمولاً از عوارض آبسه مقعدی است. آبسه نیز زخمی عفونی است که چرک از آن خارج می‌شود و این چرک عفونی می‌تواند یک تونل از داخل مقعد به پوست اطراف آن ایجاد کند. درد، تورم و قرمزی در ناحیه مقعد از علائم اصلی این بیماری هستند.

علائم فیستول مقعدی
علائم فیستول مقعدی می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

ترشحات از دهانه فیستول در پوست شما که ممکن است به صورت یک سوراخ یا توده احساس کنید، ممکن است چرک یا خون در آن وجود داشته باشد.
درد، ناراحتی و تورم در داخل و اطراف پایین (مقعد)
اسهال
پوست تحریک شده در اطراف پایین شما (مقعد)
این علائم همیشه به دلیل فیستول مقعدی ایجاد نمی‌شوند، اما اگر آنها را دارید، به پزشک عمومی خود مراجعه کنید.

تفاوت فیستول مقعدی با هموروئید
هر دو بیماری علائم مشابهی دارند که شامل خون مخلوط با مدفوع و درد در ناحیه مقعد هستند. با این حال، بواسیر وریدهای متورم مقعد را درگیر می‌کند و باعث بیرون زدن توده نرم از مقعد می‌شود. ممکن است گه‌گاهی درد داشته باشد، اما معمولاً ترشحات چرکی وجود ندارند. از طرف دیگر، در مورد فیستول مقعدی معمولاً مانند یک توده سفت به نظر می‌رسد و به طور کلی درد زیادی همراه با ترشح یا چرک و گاهی اوقات خونریزی از ناحیه مقعد نیز ایجاد می‌کند.
هموروئید را می‌توان با تغییر سبک زندگی، بستن باند لاستیکی و درمان تزریقی درمان کرد، در حالی که فیستول مقعدی نیاز به جراحی دارد که توسط پزشکان متخصص انجام شود. فیستول مقعدی به خودی خود بهبود نمی‌یابد و اغلب مزمن است. برای درمان موثر و درمان با احتمال کم عود و بدون احتمال بی اختیاری، انجام عمل جراحی ضروری است. در صورت احساس درد یا ترشح چرک در ناحیه مقعد، باید در اسرع وقت برای تشخیص و درمان مناسب به پزشک مراجعه کنید.

مقایسه فیستول مقعدی با هموروئید
ویژگی‌ها فیستول مقعدی هموروئید یا بواسیر
وجود خون در مدفوع دارد دارد
درد و سوزش دارد دارد
احساس ورم در ناحیه مقعد دارد دارد
ترشح چرک دارد ندارد
بوی نامطبوع دارد ممکن است داشته باشد
وجود یک منفذ بالای مقعد دارد ندارد
درمان خودبه‌خود ندارد معمولاً ندارد
درمان قطعی با لیزر دارد دارد

انواع فیستول مقعدی
بسته به محل و پیچیدگی فیستول، چندین روش جراحی وجود دارند که می‌توان از آنها استفاده کرد. اما در اصل، هدف از جراحی برداشتن کامل فیستول مقعد، جلوگیری از عود و محافظت از عضلات اسفنکتر است، زیرا آسیب به این عضلات می‌تواند منجر به بی‌اختیاری مدفوع شود. انواع فیستول مقعدی به شرح زیر هستند:

فیستول مقعدی ساده
فیستول‌های مقعدی ساده را می‌توان با جراحی باز (فیستولوتومی یا فیستولکتومی) درمان کرد. در فیستولوتومی، دکتر فیستول مقعدی بریدگی کوچکی در دهانه داخلی فیستول ایجاد می‌کند تا تمام چرک و بافت عفونی را خراش دهد و تخلیه کند. فیستولکتومی شامل برداشتن کل دستگاه فیستول است. زخم به طور طبیعی با رشد بافت جدید و پر کردن شکاف به حال خود رها می‌شود. حدود یک ماه طول می‌کشد تا این بافت بهبود یابد.
فیستولکتومی حدود 90 درصد درصد بهبودی را با احتمال عود فقط 10 درصد فراهم می‌کند. با این حال، این روش می‌تواند منجر به عوارض جانبی شود، اگر پزشک مهارت کافی نداشته باشد و عضلات اسفنکتر بیش از حد بریده شوند، ممکن است بی اختیاری مدفوع را تجربه کنند. به همین دلیل انجام عمل جراحی توسط یک پزشک بسیار ماهر و با تجربه بسیار حیاتی است.

فیستول مقعدی پیچیده
در مورد فیستول‌های عمیق یا چند راهه، مجرای فیستول را نمی‌توان به طور کامل برداشت، زیرا این امر مستلزم برداشتن بیش از حد عضله اسفنکتر و در نتیجه بی‌اختیاری مدفوع است. به همین دلیل، روش‌های جراحی دیگری ضروری هستند:
1- لیفت (Ligation of Intersphincteric Fistula Tract) عملی است برای بستن دهانه داخلی فیستول به منظور جلوگیری از ورود باکتری‌های داخل مقعد به داخل حفره. این نوع جراحی به اسفنکتر مقعد آسیب نمی رساند و بیماران می‌توانند مطمئن باشند که پس از جراحی دچار مشکل بی اختیاری نخواهند شد.
2- ستون (Seton) شامل قرار دادن یک رشته ابریشم یا لاتکس در فیستول برای کمک به تخلیه عفونت است. ستون به تدریج سفت می‌شود و فیستول پشت آن کوچکتر و کوچکتر می‌شود و به بدن اجازه می‌دهد تا به تدریج زخم را ترمیم کند. با این روش، اگرچه ستون‌ها به آرامی اسفنکتر مقعد را برش می‌دهند، اما به گونه ای انجام می‌شود که بدن زمان لازم برای ترمیم بافت را به تدریج و به طور مداوم در طول عمل داشته باشد و در نتیجه از بی اختیاری مدفوع جلوگیری شود.
فلپ رکتال پیشرفته شامل برداشتن بافت مخاطی از پوشش دیواره رکتوم قبل از برداشتن دهانه داخلی فیستول است. سپس از فلپ برای پوشش تعمیر استفاده می‌شود. اصل این درمان بستن دهانه داخلی و در نتیجه جلوگیری از ورود باکتری از داخل است و اجازه می‌دهد قسمت خارجی به تدریج بهبود یابد. درمان فیستول با لیزر شامل قرار دادن یک پروب لیزری در دهانه خارجی فیستول به منظور بسته شدن کل دستگاه است. انرژی حاصل از لیزر به تدریج بافت آبسه را از بین می‌برد و آن را به بافت اسکار منقبض می‌کند.
همانطور که لیزر به آرامی از طریق فیستول از دهانه داخلی به دهانه بیرونی به عقب کشیده می‌شود، کانال پشت آن را می‌بندد. از 4 روش جراحی که در بالا ذکر شدند، هیچ روشی وجود ندارد که 100 درصد موثر باشد. بلکه هر کدام از اینها حدود 60 تا 70 درصد اثربخشی دارند. یعنی هنوز مقداری احتمال عود وجود دارد. یک مزیت بزرگ این است که همه این روش‌های درمانی می‌توانند در صورت عدم موفقیت در اولین تلاش تکرار شوند، زیرا اسفنکتر مقعدی در طول عمل برداشته نشده یا بیش از حد بریده نمی‌شود.

تشخیص فیستول مقعدی
پزشک متخصص شما در مورد علائمتان می‌پرسد و شما را معاینه می‌کند. پزشک متخصص شما ممکن است بتواند دهانه فیستول مقعدی را در پوست اطراف مقعد ببیند که به آن دهانه خارجی معروف است. پزشک متخصص شاید با وارد کردن انگشت خود به آرامی در قسمت مقعد بدن شما علائم بیشتر را بررسی کند. او همچنین ممکن است شما را برای بررسی و درمان بیشتر به یک جراح کولورکتال ارجاع دهد. در صورتی که تشخیص واضح نباشد یا اگر فیستول پیچیده با چندین راه دارید، ممکن است جراح شما نیاز به انجام آزمایش‌ها و معاینات اضافی داشته باشد.

آزمایش‌ها شامل موارد زیر هستند:

اسکن اولتراسوند از مقعد با استفاده از یک کاوشگر که جراح شما آن را به آرامی در ناحیه پایین قرار می‌دهد.
اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
در صورت لزوم، جراح ممکن است معاینه فیزیکی دقیق‌تری از مقعد شما انجام دهد. برای این کار داروی بیهوشی نیاز خواهید داشت. عمل معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، به این معنی که شما در خواب خواهید بود یا بی ‌حسی منطقه‌ای، به این معنی که قسمت پایین بدن شما بی‌حس خواهد شد. جراح شما را در طول معاینه تحت بیهوشی (EUA) درمان می‌کند و توضیح خواهد داد که در طول عمل شما چه کاری می‌توان انجام داد.

جراحی فیستول مقعدی
تمام انواع جراحی فیستول مقعدی با هدف خلاص شدن از شر فیستول انجام می‌شوند، در حالی که آسیب کمتری به عضلات اسفنکتر اطراف مقعد ممکن می‌شود. این ماهیچه‌ها به شما اجازه می‌دهند تا زمانی که مدفوع می‌کنید آن را کنترل کنید، بنابراین اگر آسیب ببینند، می‌تواند منجر به از دست دادن کنترل (بی‌اختیاری) شود. پس از اینکه جراح شما را ارزیابی کرد، با شما در مورد گزینه‌های درمانی، خطرات و فواید هر کدام و آنچه برای شما توصیه می‌کند، صحبت خواهد کرد. این بستگی به این دارد که فیستول شما دقیقاً کجاست و آیا عضله اسفنکتر را درگیر می‌کند یا خیر؟

جراح شما دقیقاً توضیح می‌دهد که در طول عمل چه اتفاقی می‌افتد؟ چه چیزی پس از آن انتظار می‌رود و خطر عوارض احتمالی وجود دارد. هر سوالی دارید حتما بپرسید و در صورت نیاز زمان بیشتری برای تصمیم گیری بخواهید. اگر از ادامه روند راضی هستید، از شما خواسته می‌شود که یک فرم رضایت نامه را امضا کنید، بنابراین مهم است که مطمئن شوید همه چیز را از قبل درک کرده‌اید.

انواع جراحی فیستول مقعدی
رایج‌ترین نوع عمل برای فیستول‌های ساده، فیستولوتومی است. این شامل باز کردن فیستول است تا بتواند از داخل به بیرون بهبود یابد. هنگامی که داروی بیهوشی شما اثر کرد، جراح شما یک پروب (یک ابزار فلزی نازک) را در دهانه فیستول قرار می‌دهد تا به آنها کمک کند فیستول را پیدا کنند. با این ابزار متخصص تصمیم می‌گیرد که چه نوع درمانی برای شما بهترین است.

برای بیشتر فیستول‌ها، پوست و بافت‌های زیرین شما را برش می‌دهد تا قسمت بالای فیستول باز شوند. متخصص زخم را باز می‌گذارد (از هیچ بخیه‌ای استفاده نمی‌کند) تا به تدریج بهبود یابد. این نوع عمل برای اکثر فیستول‌ها به ویژه آنهایی خیلی پیچیده نیستند، به خوبی جواب می‌دهد.

درمان فیستول‌های پیچیده
گاهی اوقات ممکن است به نوع دیگری از درمان نیاز داشته باشید. اگر فیستول شما از قسمت بیشتری از عضله اسفنکتر عبور کند، چندین فیستول داشته باشید یا اگر فیستول شما مدام برگردد، این احتمال بیشتر است. اگر وقتی جراح شما را ارزیابی کرد، متوجه شد که فیستول پیچیده ای دارید، معمولاً از یک ستون برای تخلیه مسیر و تحت کنترل نگه داشتن فیستول استفاده می‌کند.

ستون نخ کوچکی است که جراح قبل از هر عمل دیگری از فیستول شما عبور می‌دهد. برخی از افراد به درمان در درازمدت ادامه می‌دهند، بدون اینکه نیازی به هیچ گونه روش دیگری داشته باشند. اگر درمان پیچیده‌تری نیاز باشد، جراح ممکن است شما را به یک متخصص در درمان فیستول‌های پیچیده ارجاع دهد.

انواع دیگر جراحی شامل موارد زیر هستند:

فیستولوتومی مرحله‌ای: این زمانی است که چندین عمل چند ماهه انجام می‌دهید تا فیستول را کمی باز کنید. جراح شما هر بار یک ستون شل را در اطراف فیستول باقی مانده قرار می‌دهد تا به تخلیه آن تا عمل بعدی کمک کند.
ستون برش: این نوع خاصی از ستون است که به تدریج عضله اسفنکتر را قطع می‌کند و فیستول را باز می‌کند و اجازه می‌دهد تا بافت اسکار در پشت ایجاد شود. این امر خطر بی اختیاری را کاهش می‌دهد.
فلپ‌های پیشرفت مقعدی: این شامل ایجاد یک فلپ از بافت در داخل کانال مقعدی است که روی دهانه فیستول دوخته می‌شود. این عمل از نیاز جراح شما به بریدن عضله اسفنکتر جلوگیری می‌کند.
چسب و خمیر: این‌ها را می‌توان وارد فیستول یا تزریق کرد تا آن را مسدود کرده و به بهبودش کمک کند. شواهد زیادی وجود ندارند که نشان دهند این‌ها کار می‌کنند، اما آن‌ها گزینه دیگری برای جلوگیری از بریدن عضله اسفنکتر شما هستند. پزشک شما ممکن است آزمایش آن را به عنوان بخشی از یک آزمایش تحقیقاتی توصیه کند.
روش LIFT (بسته شدن مجرای فیستول بین اسفنکتری): این جراحی برای فیستول‌هایی است که از عضلات اسفنکتر عبور می‌کنند. این شامل بستن یک انتهای فیستول قبل از باز کردن فیستول، بین عضلات اسفنکتر است.
ابلیشن آندوسکوپی: این روش شامل عبور یک دوربین کوچک در امتداد فیستول و استفاده از یک الکترود برای سوزاندن بافت داخل فیستول، قبل از مهر و موم کردن آن است.
لیزر درمانی: در این روش از لیزر درمانی برای تخریب و آب بندی فیستول استفاده می‌شود. لیزر درمانی را باید بهترین روش جراحی دانست، زیرا موثر بوده به مراقبت‌های کمتری بعد از عمل نیاز دارد.

آمادگی برای جراحی فیستول مقعدی
جراح شما نحوه آماده شدن برای جراحی فیستول مقعدی را توضیح خواهد داد. برای مثال، اگر سیگار می‌کشید، از شما می‌خواهند که آن را ترک کنید، زیرا سیگار خطر ابتلا به زخم یا عفونت قفسه سینه را افزایش می‌دهد و زخم شما نیز بهبود نمی‌یابد. عمل معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، به این معنی که در طول عمل در خواب خواهید بود. برخی از روش‌های فیستول مقعدی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی منطقه‌ای نیز انجام داد. این بدان معناست که شما در طول عمل بیدار خواهید بود، اما قسمت پایین بدن شما بی حس خواهد شد. پس از عمل، معمولاً می‌توانید همان روز به خانه بروید.

از خانواده یا یکی از دوستانتان بخواهید که شما را به خانه برسانند و یک شب با شما بمانند. اگر بیهوشی عمومی می‌کنید، باید چند ساعت قبل از عمل، خوردن و آشامیدن را متوقف کنید. توصیه‌هایی را که از متخصص بیهوشی یا پزشک خود می‌گیرید دنبال کنید. اگر سوالی دارید بپرسید. در روز عمل، جراح با شما ملاقات خواهد کرد تا بررسی کند که خوب هستید و همچنان خوشحال هستید که ادامه دهید.

کارکنان بیمارستان هر گونه بررسی نهایی را انجام می‌دهند و شما را برای عمل جراحی آماده می‌کنند. برای مثال، ممکن است نیاز به پوشیدن جوراب‌های فشاری داشته باشید یا برای کمک به جلوگیری از ترومبوز ورید عمقی (DVT) یک داروی ضد انعقاد تزریق کنید. اقدامات پیشگیرانه DVT شما مختص شما خواهند بود و جراح شما آنچه را که نیاز دارید توضیح خواهد داد.
معاینات آزمایشگاهی مانند آزمایش خون، آزمایش ادرار، EKG، اشعه ایکس و سایر آزمایشات به تشخیص پزشک انجام می‌شوند. در صورت هرگونه نتیجه غیر طبیعی از معاینه فیزیکی، ممکن است با پزشکان متخصص در سایر زمینه‌های پزشکی مشورت شود. اگر فرد بیماری زمینه‌ای یا مزمن دارد و داروهای خاصی را به طور منظم مصرف می‌کند، به ویژه داروهایی که بر انعقاد خون تأثیر می‌گذارند مانند آسپرین، وارفارین و غیره، مصرف این گونه داروها باید پنج تا هتف روز قبل از جراحی قطع شود.

مراقبت‌های بعد از جراحی فیستول مقعدی
تا زمانی که اثر داروی بیهوشی از بین برود، باید استراحت کنید. احتمالاً با از بین رفتن داروی بیهوشی کمی ناراحتی خواهید داشت، اما تیم بیمارستان به شما تسکین درد را ارائه می‌دهند. اگر بعد از جراحی با مشکل ادرار مواجه شدید، ممکن است ابتدا به یک کاتتر (لوله ای که ادرار را از مثانه تخلیه می‌کند) نیاز داشته باشید.

وقتی آماده شدید، پرستاران شما را تشویق می‌کنند که بلند شوید و حرکت کنید. این به جلوگیری از عوارض کمک می‌کند. وقتی احساس آمادگی کردید می‌توانید شروع به نوشیدن و خوردن کنید. شما معمولاً می‌توانید در روز جراحی خود به خانه بروید. اما از کسی بخواهید که شما را به خانه برساند و یک شب پیش شما بماند.

اثرات بیهوشی باید ظرف 24 ساعت از بین برود. در عین حال، رانندگی نکنید، الکل مصرف نکنید، با ماشین آلات سنگین کار نکنید و تصمیم مهمی نگیرید. قبل از رفتن به خانه، توصیه‌هایی در مورد مراقبت از زخم‌ها، علائم عفونت و تسکین درد به شما داده می‌شود. همچنین به شما گفته خواهد شد که چه ترتیبی برای پیگیری در کلینیک وجود دارد.

بهبودی بعد جراحی فیستول مقعدی
احتمالاً برای یک هفته یا بیشتر بعد از جراحی فیستول مقعدی احساس ناراحتی خواهید کرد. در صورت نیاز به تسکین درد می‌توانید از مسکن‌های بدون نسخه مانند پاراستامول یا ایبوپروفن استفاده کنید. یبوست می‌تواند بعد از جراحی شایع باشد. جراح ممکن است به شما توصیه کند که یک ملین برای نرم کردن مدفوع و کمک به کاهش هر گونه ناراحتی مصرف کنید.

همیشه بروشور اطلاعات بیمار همراه با دارو را مطالعه کنید و اگر سوالی دارید، از داروساز خود بپرسید تا راهنمایی شود. زخم شما باید ظرف حدود شش هفته خوب شود. بسته به اندازه زخم، ممکن است لازم باشد روزانه به بیمارستان برگردید تا به آنها اجازه دهید پانسمان‌ها را تعویض کنند تا به تمیز نگه داشتن و بهبود آن کمک کنید. جراح به شما اطلاع می‌دهد که چه مدت به پانسمان نیاز دارید. ممکن است برای شما مفید باشد که یک یا دو هفته اول یک گاز در لباس زیر خود قرار دهید تا از لباس‌هایتان در برابر ترشحات زخم محافظت شود.

برای کمک به کاهش درد و ناراحتی و همچنین تمیز نگه داشتن زخم، دو یا سه بار در روز حمام یا دوش بگیرید. به آب حمام چیزی اضافه نکنید زیرا ممکن است زخم شما را تحریک کند. سپس ناحیه را با دقت خشک کنید. جراح در مورد رانندگی، بازگشت به محل کار، داشتن رابطه جنسی و بازگشت به فعالیت‌ها و روال معمول به شما توصیه‌هایی می‌کند. این مهم معمولا بعد از چند روز است.

عوارض جراحی فیستول مقعدی
عوارض زمانی است که مشکلات در حین یا بعد از عمل رخ می‌دهند. عوارض احتمالی هر عمل شامل مواردی مانند عفونت، خونریزی یا واکنش غیرمنتظره به ماده بیهوشی است. از عوارض خاص عمل فیستول مقعدی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

بی‌اختیاری روده ممکن است هوس‌های ناگهانی برای مدفوع داشته باشید که نمی توانید آن‌ها را کنترل کنید، گاهی اوقات درست زمانی که باد از کنار شما عبور می‌کند. خطر این اتفاق برای انواع مختلف روش متفاوت است. هنگامی که جراح شما را قبل از جراحی ارزیابی می‌کند، به شما توصیه می‌کند که کدام نوع عمل برای به حداقل رساندن خطر این اتفاق بهتر است.

بهبود زخم شما ممکن است بیشتر از حد معمول طول بکشد.
فیستول شاید عود کند. احتمال این اتفاق بین روش‌های مختلف متفاوت است. در صورت بازگشت ممکن است به نوع دیگری از عملیات نیاز داشته باشید.
باریک شدن (تنگی) مجرای مقعد شاید زمانی اتفاق بیفتد که فیستول شما شروع به التیام می‌کند و می‌تواند باعث مشکل شود. پزشک شما داروهایی را برای کمک به این امر تجویز کند.

کلام آخر
فیستول مقعدی یک برآمدگی قرمز رنگ است که گاهی همراه با چرک است که در اطراف مقعد و باسن ایجاد می‌شود. درحقیقت، فیستول مقعدی یک اتصال غیرطبیعی بین پوشش داخلی کانال مقعدی و پوست نزدیک مقعد است. بیشتر فیستول‌های مقعدی ناشی از آبسه (مجموعه‌ای از چرک) است که در کانال مقعد شما ایجاد شده است.

چرک می‌تواند به خودی خود یا با عمل بر روی پوست تخلیه شود. فیستول زمانی اتفاق میفتد که مسیر ایجاد شده توسط چرک در مسیر رسیدن به سطح پوست باز بماند. برای تشخیص و درمان فیستول می‌توانید از تخصص و خدمات متخصصین ما در درمان فوری بهره مند شوید.

منابع: 

https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/14466-anal-fistula

https://www.webmd.com/digestive-disorders/anal-fistula-overview

بیماری آبسه مقعدی یکی از بیماری‌های ناحیه نشیمنگاهی است که در اثر انسداد غدد و تجمع چرک در ناحیه مقعد ایجاد می‌شود و بسیار دردناک و آزاردهنده است. تنها روش درمان بیماری آبسه مقعدی جراحی آبسه و تخلیه چرک این بیماری است که باید حتماً توسط پزشک انجام شود. برای بسیاری از افراد شاید سؤال باشد که جراحی آبسه مقعدی چگونه انجام می‌شود و چه عوارضی دارد. در این مقاله به شکل کامل به این موضوع خواهیم پرداخت.

بیماری آبسه مقعدی چیست؟
آبسه مقعدی که آن را با نام آبسه آنورکتال، آبسه دورانی یا بیرونی هم می‌شناسند یک برآمدگی شبیه تاول یا دمل در مجاور مقعد است. از آنجایی که آبسه مقعدی شباهت بسیاری به جوش دارد بسیاری آن را جوش مقعدی نیز می‌نامند. این بیماری به طور معمول بر اثر بسته شدن دهانه غده‌هایی که در نزدیکی مقعد هستند به وجود می‌آید. زمانی که این غده‌ها دچار عفونت می‌شوند تورم و چرک در ناحیه به وجود می‌آید و آبسه ایجاد می‌شود.
شایع‌ترین نوع آبسه مقعدی نوع پری آنال است که به شکل یک تورم دردناک شبیه جوش در نزدیکی مقعد به وجود می‌آید. آبسه‌های مقعدی می‌توانند در نقاط دیگر مقعد و در بافت‌های عمیق‌تر نیز به وجود بیایند؛ اما کمتر شایع هستند و دیدن آنها به طور معمول سخت است.

آبسه مقعدی

انواع روش‌های درمانی برای آبسه مقعدی
درمان آبسه مقعدی از اهمیت بالای برخوردار است؛ زیرا عدم مداوای این بیماری می‌تواند باعث ایجاد بیماری‌های جدی‌تری همچون فیستول مقعدی شود. درمان آبسه تنها از طریق تخلیه آبسه صورت می‌گیرد و این کار به طور معمول با روش‌های زیر قابل انجام است:

جراحی آبسه مقعدی
تخلیه آبسه مقعدی، هدف جراحی آبسه است. برای این کار پزشک از بی‌حسی یا بیهوشی عمومی استفاده می‌کند و سپس یک برش کوچک در محل آبسه به وجود می‌آورد تا چرک آبسه به شکل کامل تخلیه شود.پس از جراحی آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی و خوراکی تجویز می‌شوند تا از عفونت ناحیه جلوگیری گردد. همچنین به بیمار توصیه می‌شود روزی ۳ تا ۴ مرتبه به مدت ۲۰ دقیقه در لگن آب گرم حاوی بتادین بنشیند تا از عفونت ناحیه جلوگیری شود.

استفاده از انواع پماد
در بسیاری موارد زمانی که آبسه در مراحل ابتدایی خود باشد ممکن است پزشک پمادهای مخصوصی را برای جلوگیری از پیشرفت آبسه و درمان آن تجویز کند. از جمله این پمادها موارد زیر هستند:

پمادهای آنتی‌بیوتیک
پمادهای هیدروکورتیزون
پمادهای ضد درد
پمادهای مرطوب‌کننده
پمادهای ضدعفونی‌کننده
پمادهای گیاهی یا طبیعی برگرفته از کالاندولا و یا روغن درخت چای
انواع روش‌های درمانی برای آبسه مقعدی: استفاده از پماد

درمان آبسه مقعدی با لیزر
یکی از روش‌های جدید درمان آبسه مقعدی که عوارضی را به همراه ندارد و احتمال بازگشت بیماری در آن بسیار نادر است لیزردرمانی آبسه مقعدی است. در این روش درمانی از لیزر نوری پرقدرت استفاده می‌شود. جراح با استفاده از لیزر برش‌هایی را در ناحیه تحت درمان به وجود می‌آورد تا بافت آسیب‌دیده جدا شود. این روش درمانی در مورد آبسه‌های سطحی کاربرد دارد و اگر آبسه عمیق و چرک اطراف مقعد را فرا گرفته باشد باید از عمل جراحی برای درمان آبسه استفاده کرد.
باید در نظر داشت که درمان آبسه فقط از طریق روش جراحی و لیزردرمانی است و استفاده از پمادها به طور معمول نمی‌تواند به درمان این بیماری کمک کند و نقش موقتی جهت کاهش علائم دارد.

درمان بیماری آبسه مقعدی با لیزر

عمل آبسه چیست؟
همان‌طور که گفته شد مداوای بیماری آبسه مقعدی از طریق عمل آبسه انجام می‌شود. عمل آبسه مقعدی به دو شکل جراحی و یا لیزردرمانی امکان‌پذیر است. اینکه کدام روش مناسب شرایط بیمار است به وضعیت آبسه باز می‌گردد. پس از معاینه وضعیت بیمار پزشک می‌تواند تشخیص دهد که کدام عمل آبسه می‌تواند این بیماری را برای همیشه از بین ببرد.

جراحی آبسه

دوره نقاهت جراحی آبسه مقعدی
دوره نقاهت و پس از جراحی از اهمیت بالایی برخوردار است. بسیار مهم است افراد در این دوران با رعایت نکات مهم پس از جراحی به درمان کامل این بیماری و جلوگیری از عفونت کمک کنند. مراقبت های بعد از جراحی آبسه مقعدی شامل موارد زیر هستند:

استراحت کافی
افرادی که آبسه آنها با جراحی مداوا شده باید حداقل چند روز پس از جراحی را به استراحت اختصاص دهند و از انجام فعالیت‌های سنگین خودداری کنند. مدت استراحت در روش لیزردرمانی آبسه کوتاه‌تر است؛ اما همچنان باید فرد انجام کارهای سنگین را به تعویق بیندازد.

رعایت بهداشت ناحیه
بسیار مهم است پس از هر بار اجابت مزاج ناحیه جراحی شده را با آب گرم شستشو داد و با دستمال‌های نرم و بدون مواد شیمیایی محل را خشک کرد تا از ایجاد عفونت در ناحیه جلوگیری شود.

دوره نقاهت جراحی آبسه مقعدی: رعایت بهداشت ناحیه

نشستن در وان آب گرم (سیتز بث)
توصیه می‌شود روزانه چند بار در یک تشت کم‌عمق با آب گرم نشست تا درد ناحیه کاهش یابد و به بهبود زخم کمک شود.

مصرف مسکن‌ها
بسیار مهم است داروهای تجویزی توسط پزشک همچون مسکن‌های ضدالتهاب غیراستروئیدی که نقش مهمی در کاهش درد و التهاب دارند به شکل منظم مصرف شوند.

رژیم غذایی پر فیبر
برای جلوگیری از مشکلاتی نظیر یبوست که می‌تواند به ناحیه مقعد فشار وارد کند به بیماران توصیه می‌شود تا مصرف غذاهای پر فیبر مانند میوه‌ها، سبزی‌ها و غلات کامل را در رژیم غذایی خود افزایش دهند. افزایش مصرف مایعات نیز برای جلوگیری از یبوست لازم است.

برای دریافت مشاوره و درمان آبسه مقعدی با لیزر با شماره ۰۲۱۲۲۴۲۵۰۵۴ تماس بگیرید.

تعویض پانسمان ناحیه
اگر پزشک ناحیه زخم شده را پانسمان کرده باید طبق دستور پزشک پانسمان را تعویض کرد تا از ایجاد عفونت جلوگیری شود.

پرهیز از نشستن‌های طولانی‌مدت
نشستن‌های طولانی‌مدت می‌تواند به ناحیه مقعد و ناحیه جراحی شده فشار وارد کند و به همین دلیل باید از نشستن‌های طولانی‌مدت خودداری کرد و یا از بالش‌های نرم یا حلقه‌های نشیمنگاهی استفاده نمود.

مصرف نرم‌کننده‌های مدفوع
برای جلوگیری از یبوست و ایجاد فشار بر ناحیه درمان شده پزشک ممکن است ملین‌ها را تجویز کند که باید طبق تجویز پزشک از آنها استفاده کرد.
با رعایت نکات فوق جراحی یا لیزر آبسه مقعدی می‌تواند به بهترین شکل خود نتیجه بدهد.

دوره نقاهت جراحی آبسه مقعدی: رژیم غذایی پر فیبر

عوارض جراحی آبسه مقعدی
جراحی آبسه مقعدی یک روش مؤثر برای درمان این بیماری است اما می‌تواند مانند هر روش درمانی دیگری عوارضی داشته باشد. از جمله عوارض جراحی آبسه مقعدی موارد زیر هستند:

عفونت مجدد: اگر آبسه به شکل کامل تخلیه نشود یا پس از جراحی به دلیل مراقبت‌های نادرست دچار عفونت گردد احتمال بازگشت عفونت یا تشکیل آبسه وجود دارد.
ایجاد درد و ناراحتی: پس از جراحی آبسه بیمار ممکن است درد و ناراحتی را در ناحیه جراحی شده تجربه کند. این درد به طور معمول با مصرف مسکن‌ها کنترل می‌شود؛ اما در برخی موارد ممکن است درد در مدت طولانی ادامه یابد.
خونریزی: خونریزی به شکل خفیف در محل جراحی شده طبیعی است؛ اما اگر خونریزی شدید و مداوم باشد باید حتماً به پزشک مراجعه کرد.
ایجاد مشکل در اجابت مزاج: ممکن است بیماران در روزهای اولیه پس از جراحی در هنگام دفع مدفوع مشکلاتی را داشته باشند و یا احساس درد آنها را اذیت کند.
بسته شدن دیر هنگام زخم: ممکن است در برخی از افراد بهبود زخم بیشتر از حد معمول به طول بینجامد و زخم نیاز به مراقبت‌های بیشتری داشته باشد.
تشکیل اسکار: ممکن است در برخی از بیماران در ناحیه جراحی شده بافت‌های اسکار به وجود بیاید و این مسئله ناراحتی و مشکلاتی را در ناحیه مقعد ایجاد کند.
بی‌اختیاری مقعدی (نادر): در موارد نادر و در صورت آسیب به عضلات اسفنکتر مقعد در هنگام جراحی ممکن است بی‌اختیاری مدفوع (عدم کنترل در خروج گاز یا مدفوع) رخ دهد.
عوارض جراحی آبسه مقعدی: خونریزی

کلام پایانی
جراحی آبسه مقعدی به عنوان اصلی‌ترین روش درمان این بیماری معرفی می‌شود. جراحی آبسه می‌تواند به شکل سنتی و با تیغ جراحی و یا به شکل مدرن با لیزر صورت گیرد و این بیماری را درمان کند. بسیار مهم است روش‌های نام برده با توجه به وضعیت آبسه بیمار توسط پزشک انتخاب شوند تا بهترین نتیجه را بدهند. مراقبت‌های پس از جراحی آبسه بسیار اهمیت دارند تا بیماران بتوانند برای همیشه با بیماری آبسه مقعدی خداحافظی کنند.

منبع: 

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK6943/

شقاق یا فیشر مقعدی، وضعیتی است که در آن یک بریدگی یا یک پارگی کوچک در پوشش مقعد به وجود آمده است. این مشکل می‌تواند باعث خون‌ریزی و درد در هنگام دفع مدفوع شود. حدود یک نفر از هر 10 نفر در هر سنی، از نوزادان و کودکان خردسال گرفته تا کهنسالان به این عارضه مبتلا شوند. دفع مدفوع سفت و بزرگ علت شقاق مقعدی است. علل دیگر فیشر می‌توانند شامل یبوست مزمن، رابطه مقعدی ناسالم و رژیم غذایی نامناسب و چاقی باشد. روش درمان شقاق با نظر دکتر متخصص و بعد از تشخیص و بررسی علائم تجویز می‌شود.

اقدامات اولیه
نشستن با باسن در لگن آب گرم می‌تواند ناراحتی در مقعد را کاهش دهد. این کار را می‌توان با قرار دادن یک وان پلاستیکی کم عمق که به آن حمام سیتز نیز می‌گویند، زیر صندلی توالت یا با نشستن در یک لگن تمیز انجام داد. متخصص ممکن است پیشنهاد کند، نمک اپسوم (نمک‌های سولفات منیزیم که اغلب برای خیساندن استفاده می‌شود) یا مقداری بتادین به آب اضافه شود. انجام این کار شاید برای حدود 20 دقیقه در یک زمان و چندین بار در روز تجویز شود.

منبع: درمان فوری